IŞIĞINDAN HABERSİZ
Ay tenli bir kız geçer gecenin içinden,
Yıldızlar çekilir yolundan.
Göğe bakıp gülümsediğinde,
Ay, ışığını usulca saklar.
Bir bilse gönlümde nasıl büyüdüğünü,
Her bakışında bahar uyandığını...
Bir bilse göğün neden durulduğunu,
Işığın bile ona erişemediğini.
Elleri toprağa değse bereket uyanır,
Kurumuş dallar tomurcuklanır.
Rüzgâr, adını kır çiçeklerine işler;
Ufuk, onunla bahara döner.
Bastığı yerde güller vakit bilmeden açar,
Irmaklar ışığını çoğaltır.
Gökyüzü uzun uzun seyreder onu;
O, yıldızlara dalıp gider.
En güzel mucize budur:
Güzelliğini aynalarda aramayanların,
Kendi ışığını fark etmeden
Bir göğü aydınlatmasıdır.
YÜCEL ÖZKÜ
28 Temmuz 2026/15:12
Kayıt Tarihi : 29.07.2026 16:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!