Işıktan Kalan Şiiri - Yücel Özkü

IŞIKTAN KALAN
Sıcaklığını güneşte buldum, içim yandı sessizce,
Bir kor düştü yüreğime, büyüdü derince.
Tenime değen her ışık, seni anlattı bana,
Adın düştü kalbime, kanadı usulca.

Geceyi aydınlatan ayda buldum seni,
Karanlık bile gizleyemedi içimdeki hüznü.
Yıldızlar titredi, sustu gökyüzü bile,
Sensizliğin ağır yükü çöktü ince ince.

Rüzgâr her estiğinde seni fısıldar adıma,
Unutmak isterim, gönlüm düşer yine sana.
Bir iz bıraktın ki silinmez zamanla,
Her hatıran içimde kanar durur hâlâ.

Güneş doğar, ama içim hâlâ gece,
Ay parlar, gözlerim dolar hece hece.
Ben seni kaybettiğim yerde kaldım yine,
Bir ömür savrulurum sen diye, sen diye.

Yücel ÖZKÜ
28 Nisan 2026/06:15