Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GÖLGE ETME
Ne gölge ol, ne de ağır bir lütuf,
Zaten ağırdır insanın kendi yükü,
Bir sözün bile yettiği yerde bazen,
Susmak en büyük lütuf olur.

GÖLGENİN ARDINDAN
Gittiğin günden beri
sözlerim seni anar,
her harf bir usulca titreyen yaprak,
her cümle bir rüzgâr gibi dolaşır boş odanda.

GÖLGESİ KALAN MEVSİM
Artık suskun gecelerde adın,
Yıldızlar kırık bir düşe dalmış.
Ufukta solan bakışın,
Issız bir kıyıda yalnız kalmış.

GÖLGESİNDE NUR VAR
Celâl görünür dilde, içte saklanır cefa,
Vefa sözü çoğalır da dokunmaz artık cana.
Nur diye sunulan nice gölge var ortada,
Kâhır çok, lütuf az; ne kaldı eski sefâdan yana?

GÖL KIYISINDA BİR TEBESSÜM
Güneş, saçlarına usulca dokunmuş,
Sanki ışık bile senden izin alıyor…
Bir göl suskunluğunda oturmuşsun,
Ama kalbimde dalgalar koparıyorsun.

GÖLÜN KALBİNDE VAN
Van’da gökyüzü iner gölün mavi tenine,
Gün batımı usulca dokunur sahiline,
Bir hüzün süzülür akşamın serinliğine,
Martılar kanat açar rüzgârın diline.

GONCA
Her şey anlatılmaz ki
Dizede kâfiyelenir yârin o gül endamı
Aşk tutkulu yüreklerde bulur anlamı

Her şey anlatılmaz ki;

GONCA AÇILIR
Gonca susar sevgilinin ağzında,
Tomurcuk sır olur, açılmak için vakit kollar.
Bir gül gibi kırmızı, taze bir koku yayılır,
Nefes değse dağılır gecenin damarlarına.

GONCA GÜL
Sevgilinin ağzı, gecenin mühürlü bahçesi,
Bir gonca orada titrer, açılmak ile susmak arasında.
Tomurcuk sabrı çatlar, kırmızı bir gül
Utancını koku diye bırakır havaya.

GONCASINDA FİGAN VAR
Kalp sende atıyor diye
Mülk-i dil sana mı yazıldı sandın?
Bir hüma gölgesi düştü diye üstüne
Taht-ı sevdayı kurduğunu mu andın?