Gölgesi Kalan Mevsim Şiiri - Yücel Özkü

GÖLGESİ KALAN MEVSİM
Artık suskun gecelerde adın,
Yıldızlar kırık bir düşe dalmış.
Ufukta solan bakışın,
Issız bir kıyıda yalnız kalmış.

Yollar sustu, gülüm;
Pınarlar yorgun.
Şimdi dönsen de bir, dönmesen de bir.
Sesim uzakların sessizliğine değdi,
Göğe emanet ettim sesimi.
Hangi sessizlik çöktü ömrüme?

Gönlümde açan güller üşüdü,
Rüzgâr kokunu taşımıyor.
Bekleyişim akşamın ince gölgesi,
Sessizlik içime usulca indi.

Söyle, hangi mevsime sakladın beni,
Hangi rüzgâr sildi izimi?
Ben hâlâ aynı yerde beklerken,
Gece, adını usulca örttü.

YÜCEL ÖZKÜ
23 Temmuz 2026/12:00