Askıda Kalan Mevsim Şiiri - Önder Akın

Bir ev vardı,
Kapısını rüzgâr açardı yalnız.
Sen gittiğinden beri
Kimse yüksek sesle gülmedi içinde.

Bir ceketin kaldı,
Askıda unutulmuş bir mevsim gibi.
Kollarına dokundukça
Bir çocuğun boyu uzuyor içimde,
Ama sana yetişemiyor.

Annem,
Akşamları çayı iki bardak koyuyor hâlâ.
Birini soğumaya bırakıyor.
Beklemek de bir ibadetmiş,
Onun yüzünden öğrendim.

Ben seni
Mezarlıklarda aramadım baba.
Bir duvar çatlağında,
Yoldan geçen yaşlı bir adamın yürüyüşünde,
Elini omzuma koyan yabancı bir şefkatte
Çıkıp gelirsin sandım.

Çocukluğumun cebinde
Delik vardı meğer.
Ne koyduysam düştü:
Bir uçurtma,
Bir bayram,
Bir de sesin.

Şimdi büyüdüm diyorlar.
Oysa büyümek,
Sırtına sığmayan bir yokluğu
Günlerce taşımaktan başka ne?

Gece olunca
Pencereyi açık bırakıyorum.
Belki gökyüzü,
Bir yıldızı eksik sayar da
Seni geri gönderir diye.

Toprak senden konuşuyor.
Ağaçlar,
Adını bilmediğim bir dille.
Ben hâlâ susuyorum.
Çünkü bazı acılar
Söylenince küçülür,
Ben seni küçültmeye kıyamıyorum.

Bir gün kavuşursak,
Sana çocukluğumu getireceğim.
Kırılmış oyuncağımı,
Yarım kalan sorularımı,
Annemin yıllardır sakladığı gözyaşlarını.

Sen hiçbir şey söyleme.
Başımı göğsüne koy yeter.
Ben bütün ömrüm boyunca
En çok,
Bir babanın kalp sesini özledim.