MASADA KALAN EKSİK
Aklıma düşmediğin bir vakit yoktu aslında,
Sadece söylememeyi öğrendim zamanla, sustum,
Adını içimde büyüttüm, dilime değdirmeden,
Kendi sessizliğimde sana doğru kayboldum.
Elveda dediğin anın tam ortasında kaldım,
Giden sendin ama ben gitmiş gibi yoruldum,
Bir vedanın ağırlığı çöktü omuzlarıma,
Ben aynı yerde beklerken içimden savruldum.
Oturduk yine hayalinle, yüzün yarım bir düşte,
Ne sana dokunabildim ne kendime dönebildim,
Göz göze geldik sandım bir anlık yanılsamada,
Sonra anladım ki yine yalnızım, yine eksildim.
İki çay söyledim sessizliğe, biri hep soğudu,
Masada kalan boşluk senden daha çok konuştu,
Bir duman savurdum göğe, adını anmadan bu kez,
İçimdeki yangın yine sessizce beni boğdu…
Yücel ÖZKÜ
19 Nisan 2026/11:37
Kayıt Tarihi : 19.04.2026 19:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!