Masada Kalan Şiiri - Huban Asena Özkan

Kalkarsın,
Ellerini masaya koyup ağır ağır doğrulursun.
Sandalyeyi itmezsin bile.
Bırakırsın oturduğun yerin sıcaklığını orada,
Soğumaya yüz tutmuş çayın buğusunu da.
Sevmekten konuşmak, sevmeyi anlatmaya çalışmak
Zaten yenilginin ta kendisidir.

Yürürsün kapıya doğru, arkandan bir ses gelmez.
Gelse de durmazsın.
O masada kelimelerin yetmediği yere oturmuşsundur.
Susmanın bile ağır geldiği bir yer orası.
Sen kalktıktan sonra masada iki şey kalır
Yarım kalmış bir cümle ve bir daha oraya dönmeyeceğini bilen bir boşluk.

Dışarı çıkarsın.
Hava nasılsa öyledir, soğuk değildir, sıcak da değildir.
Sadece nefes alırsın, derin bir nefes.
Sonra yürümeye devam edersin.
Hiçbir şey olmamış gibi değil, her şey olmuş bitmiş gibi.

Kendini sokağın ortasında bulursun.
Promile de sığınasın gelmez, eve de gidesin gelmez.
Sadece yürürsün.
Ayakların seni nereye götürürse oraya.
Belki bir köşe başında durursun, belki bir yağmurun altında.
Önemli değil.
Çünkü asıl gittiğin yer, masada bıraktığın o sıcaklığın peşidir.
Ama o çoktan soğumuştur.

Sonra bir bakarsın ki sabah olmuş.
Kuşlar ötmüş, simitçiler çıkmış, dünya dönmeye devam etmiş.
Sen hâlâ aynı yerde sayıyorsundur.
O masada konuşulan sevgi değildi aslında,
Senin sevgi sandığın bir boşluktu.
Şimdi o boşluğun içinde yürüyorsun işte.
Yürüdükçe büyüyor, yürüdükçe içine çekiyor seni.
Ne yaparsan yap, o masaya geri dönmeyeceksin.
Çünkü dönersen aynı şey olacak.
Yine kalkacaksın