Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

SOLGUN
Yokluğuna sonsuza dek sustum,
Kaldım bir başıma, avare.
Bir akşam vaktinin solgun aynasında
Yüzüme düştü sensizliğin
En keskin hâli.

SON
Son nefesim bir şiir olsaydı,
Adın olurdu.

Ne mısra,
Ne hece.

SONBAHAR
Gönlüm çekse de yârin cemâlini
Aşmaya yetmez hayalim
Sıra sıra dağlar
Beni son bir umuda bağlar
Bir de hüzün dağlar

SONBAHARA YETTİNME
Yazıyorum diye
Bununla yetindiğimi sanma...
Her kelime içimde kanar
Asıl suskunluğun içimde yanar

SONBAHAR HÜZNÜ
İçimde bir sonbahar esiyor
Dallarında düşen hüzünler
Bir yanım sessizlik
Bir de senden kalan sızılar

SONBAHAR UĞULTUSU
Sonbahar yağmurudur üstümüze yağan
Gece gündüz demeden
Şehrin uğultusuyla birlikte
Ve kupkuru caddelere
Yağıyor üstümüze inceden

SON BAKIŞLARIN
Hani, giderken böyle susmayacaktın,
Yüzünü geceler kadar asmayacaktın.
Bir veda busesi bırakıp alnıma,
İçime böylesi bir sızı salmayacaktın.

SON UFUKTA SEVDA
İçimde yıkılan bütün yollar bir ufka varır artık,
Kalbimizin en sessiz yerinde senle ben varız sevgilim,
Ne geriye dönen bir ses var,
Ne de beni benden alan eski yalnızlık.

SON YOLCU
Ben bu aralar araftayım
Birine sığamıyorum, diğerine de gidemiyorum
Donup kalmışım öylece sınırda
Gözümlerim ufukta umut arar

SÖYLE
Söyle,
Düşmeden yaşlar gözüme
Değmeden sızısı yüreğime
Sen neredesin yürek sızım
Ben nerdeyim, söyle