Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

İNCiTME
Gölgesinde dinlen amma,
Yaprak senden incinmesin.
Bir dal kırık kalmasın ardında,
Rüzgâr bile seni hüzün sanmasın.

İNSANA DEĞMEYEN ELLER
Kimimiz mısralara sığınıyor,
Kelimelerin arasında saklanıyor yarası,
Kimi eski şarkılara sarılıyor,
Bir nakaratta arıyor kaybolanı.

İNSANA YAKIŞAN
İnsana en çok merhamet yakışıyor,
Kuruyan dala bahar,
Geceye yıldız,
Yorgun kalplere dua gibi…

İNSANLIK ÖLÜYOR
İnsanlık öldü mü dedim
Dedi ki hergün diri diri ölüyoruz
Ekranlarda haber diye geçiyoruz
Dünya böyle olunca

IRAK
Tarif edemem bir bakışta
Telli turnalar gibi uçarı
Nazlı tutumuyla beklenmedik
Aydan düşmüş bir lavinya gibi

IŞIĞIN ADI ÖĞRETMENİM
Öğretmenim,
Yoluma düşen ilk ışıksın,
Kalbimde büyüyen umut,
En kıymetli yarınımsın.

IŞIĞINDAN HABERSİZ
Ay tenli bir kız geçer gecenin içinden,
Yıldızlar çekilir yolundan.
Göğe bakıp gülümsediğinde,
Ay, ışığını usulca saklar.

IŞIK
Yansın tüm geceler,
Aydınlansın karanlıklar
Gel, sonsuzluğa gömelim
Geçmişin yükünü
Engin denizlere bırakalım

IŞIKTAN KALAN
Sıcaklığını güneşte buldum, içim yandı sessizce,
Bir kor düştü yüreğime, büyüdü derince.
Tenime değen her ışık, seni anlattı bana,
Adın düştü kalbime, kanadı usulca.

İSKELE
Beklerim,
Gözlerim arar ufukları
Dalgaya sorarım adını,
Rüzgâr susar, ben susmam.