Rüzgar Önünde Şiiri - Yücel Özkü

RÜZGÂRIN ÖNÜNDE
Gönlüm ansa da yârin hayali,
Aşamaz içimde büyüyen dağı.
Yolcuyum savrulan yaprak misali,
Rüzgârın sesine karışmışım ben.

Geceler örter içimde kalanı,
Ay vurur penceremin suskun camına.
Bir yârin ardından kalan sevdayla,
Sessizce yürürüm kendi yoluma.

Dağlar ardında kaldı umutlarım,
Yollar uzar, dinmez gönül sızım.
Bir dosta kavuşmak isterken yine,
Hasretle soldu baharım, yazım.

Mevsimler geçer, iz bırakır bende,
Bir eski türkü dolaşır dilimde.
Rüzgârın çizdiği görünmez yolda,
Savrulup kalmışım kendi hâlimde.

YÜCEL ÖZKÜ
6 Ağustos 2026/10:06