Hastane Önünde Otomat Şiiri - Alper Tunga 3

yorgun bir şehrin kaderi karşıladı beni
gidecek yerin yok... yok öyle değil mi?
var ama... yok! yok işte sevindin mi?
o zaman bak burası hastane bahçesi...

ah! yavru köpekler cirit atıyor, minik kediler.
banklarda insanlar, karton bardaklar.

kısa bir süre için neden olasın ne dersin?
meydan okumaları severim bilirsin.

Tanrı şahit hastaneye yolum hiç düşmemişti.
bir rahatsızlık, ve başka bir şey hiç nüksetmemişti.
doktordan aldığım tavsiye bile yok hala şimdi.

o bahçe bir kaderdi yaşadım, kaldım geceleri.
köpekler ve kedilerle uyumadım ama kaldım
dünyanın en sevimli şeyleriydi.
sanki anlıyorlardı beni.

kızdım sordum: bunu mu layık gördün şimdi,
hala mı hesabın bitmedi?
bir kaç gözyaşı bağışladım oda adettendi.

dönüp bakınca hiç fena değildi.
çok insanla tanıştım onları dinledim.
ben anlatamadım ama dinledim.

birisi sen çok masumsun demişti
ama öncesinde beni çok örseledi.
oda güzeldi o da iyiydi...
bir ders niteliğindeydi.

bu kadar dersi almamın sebebi neydi ki?
tecrube ederek yaşamaya ömür yetmezki...