İki Nisan Destanı Şiiri - Yücel Özkü

İKİ NİSAN DESTANI
İki Nisan! Van doğar, göl kabarır,
Sulara vuran güneş bile başka yanar,
Taşlar titrer, tarih derinden çağırır,
Halk ayağa kalkar, bir millet haykırır:
“Artık yeter, bu esaret biter!”
Küllerinden doğar umut, geceden beter
Bir zulmün üstüne yürür yürekler,
Kahramanlar yeniden tarih yazar.

Karanlık mı çökecek? Varsın çöksün!
Bizde sabahı doğuran iman var,
Akdamar susmaz, dalgalarla konuşur,
Bir ada değil, bir yürek çarpar.
Alev toprağa düşer, köz olur, kor olur,
Her damla kan bir bayrak gibi dalgalanır,
Dağlar sırrını fısıldar rüzgâra:
“Direnen asla diz çökmez, unutma!”

Zincirler kırılır bir nefeste, bir anda,
Hoşap’ta yankılanır ilk özgürlük sesi,
Süphan dorukları başını göğe yaslar,
Ve yankı olur her bir kahraman nefesi.
Toprak uyanır, bağrında kıvılcımlar,
Bir millet yürür, korkusuz ve dimdik,
Özgürlük göğü deler, sınır tanımaz,
Aşar dağları, yakar karanlık geceleri.

Van Kalesi dimdik, vakur ve suskun,
Nice fırtınalar görmüş, yine ayakta,
Erek Dağı gürler, göğü inletir,
Bir çağrı yükselir her bir kayada.
Toprak açar bağrını ana gibi sıcak,
Her adımda bir dua, her nefeste vatan,
“Yürü evlat!” der zamanın kendisi,
“Zafer seninle, seninle bu destan!”

Yücel ÖZKÜ
29 Mart 2026/13:48