Yıllar Sessizce Geçti Şiiri - Ömer Budak 2

Yıllar sessizce geçti.
Bir şey değişmiş gibi görünmüyordu, ama her şey değişmişti.
Ben hala içimde taşıdığım sessizliği hissediyordum.
Her gün, her an, her düşünce de
Bir zamanlar birlikte paylaştığımız anların etkisi gibiydi.

Bir gün, beklemediğim bir anda
O isim, o ses
Karşıma çıktı ansızın.
Başta inanamadım.
Gözlerim onu görmesine rağmen
aklım hala onun gitmiş olduğunu söylüyordu.

Ama oradaydı.

Bir anlığına, tüm dünya durdu gibi oldu.
Kalbim tuhaf bir şekilde hızlandı.
İçimde yıllarca susturduğum duygular birden yüzeye çıktı
Korku, umut, özlem, suçluluk
Hepsi birbirine karıştı.
Konuşmak istedim.
Ama kelimeler boğazımda düğümlendi.
Çünkü bazı hisler, yıllar sonra bile
sözcüklere sığmıyor.

O, sessizce bana baktı.
Ve o bakış
Geçmişin ağırlığını, yılların suskunluğunu,
kaybolan zamanın acısını taşıyordu.
O an anladım
Sevgi yetmiyordu.
Bazen insan bütün kalbiyle sevebiliyor,
ama zaman, hayat ve seçimler
onu uzaklarda bırakabiliyordu.
İnsan en çok,
sevdiklerini hala sevebildiğini fark ettiğinde yoruluyor.

Ama o gün, gözlerine baktığımda
bir şey daha fark ettim
Kaybetmek, her zaman yok olmak demek değilmiş.
Bazen kaybetmek, sadece başka bir biçimde var olmaktı.
İçimde hala küçük bir umut kıvılcımı vardı.

Ama bu umut, başta hissettiğim o güvenli, parlak umut değildi.

Daha kırılgan, daha sessiz, daha acılı bir umut

Ama yine de var olan bir umut.

Geriye dönüp baktım
Yıllar boyunca içimde taşıdığım boşluk,
yerini hatırlara, sessiz bakışlara ve içimde yeniden hissedilen bir sıcaklığa bırakmıştı.

Ve o gün
O an, anlamış oldum
Sevgi, bazen birlikte olmamakta bile var olabiliyormuş.
Bazen ayrılık, aşkın en saf hali olabiliyormuş.
Ve insan, en zor zamanında bile
içindeki sevgiyi kaybetmediğini fark ettiğinde,
biraz daha güçleniyormuş.

O boşluk yıllar geçse de
tamamen dolmayacak.