Yıkılan taht Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Sen benim en güvendiğim kalemdin, Kaderime yazılmış en güzel cümle sanmıştım seni.

Gönlümün en güzel köşesine Seni kraliçe yaptım sessizce.

Bir insan bir insana ne kadar değer verebilirse, O kadar değer verdim. Bir insan bir insanı ne kadar koruyabilirse, O kadar korudum seni.

Kaleyi dışarıdan korudum. Yağmura karşı omuz, Fırtınaya karşı duvar oldum.

Ama hesaba katmadığım bir şey vardı;

İnsan bazen düşmanı kapıdan çevirirken, İhaneti başköşeye oturtabiliyormuş.

Ben kaleyi dışarıdan korurken, Darbeyi içeriden yedim.

Yıkılan taş duvarlar değil, İnançlarımdı. Çatlayan kaleler değil, Kalbimdi.

Bir sabah uyandım, Dünya aynı dünyaydı. Ama içimde bir şey ölmüştü; Sessizce...

Yusuf gibi kuyuya düştüm, Hem de en güvendiklerimin elleriyle.

O kuyuda sadece ben değil, Hayallerim, Umutlarım Ve insanlara olan güvenim de düştü.

Sonra anladım;

Bazı yaralar kanamaz, Ama ömür boyu kapanmaz.

Bugün geriye dönüp baktığımda, Yıkılmış hayaller görüyorum. Ama bir şey daha görüyorum:

Hâlâ ayakta duran bir adam.

Çünkü beni kuyuya atanlar unuttu;

Yusuf kuyudan çıkmıştı.

Şimdi öğrendim;

Herkesi kendim gibi sanmayacağım, Hiç kimseyi kendimden daha değerli görmeyeceğim.

Çünkü bir zamanlar kraliçe yaptığım kişi, Tahtımı değil, Kalbimi yıktı.

Ve geriye sadece bir cümle kaldı:

Ben kaleyi dışarıdan korudum... Ama en ağır darbeyi içeriden yedim.