Yılların birikmiş özlemi

Seninle konuşmaya kalksam
Sanki içimde yıllardır sakladığım
O narin, o kırılgan dünya
Bir anda dağılıp gidecek gibi geliyor.

Bazı duygular vardır ya,
Adını koymaya korkarsın;
Söylersen eksilir sanırsın,
Dokunursan bozulur diye çekinirsin.
Ben seni tam da öyle sevdim işte…
Bir sır gibi,
Bir dua gibi,
Bir ömür boyu içimde saklanacak
Kutsal bir sessizlik gibi.

Çünkü ben seni
Hep tek taraflı sevdim.
Kimse bilmeden,
Sen hiç fark etmeden,
Bir kalbin kendi içinde
Kendi yangınını izlemesi gibi…

Ben seni uzaktan sevdim;
Yaklaşmadan,
Sormadan,
Beklemeden…
Sadece severek.

Belki sana göre sıradan bir insandım,
Kalabalığın içinde silik bir yüz,
Göz ucuyla bile fark edilmeyen
Sessiz bir gölgeydim belki.
Ama sen,
Benim içimde
Koca bir mevsimdin.

Adını duyunca değişen havaydın,
Bir mesaj ihtimalinde hızlanan kalbim,
Gece yarısı sebepsiz gülümsemem,
Sabaha kadar susup
Seni düşünmemdin.

Sesini ayrı sevdim,
Daha duymadan…
Gülüşünü ayrı sevdim,
Daha görmeden…
Varlığını ayrı,
Yokluğunu ayrı,
Bana hiç ait olmayan
Her yanını ayrı ayrı sevdim.

Sen benim
En güzel imkânsızlığımdın.

Bir çocuk gibi mutlu olurdum
Senden küçük bir iz görünce.
Bir kelimen,
Bir bakışın,
Belki farkında bile olmadığın
En küçük detayın
Bana günlerce yetebilirdi.

İnsan bazen
Birine kavuşmak istemez;
Sadece var olduğunu bilmek bile
Yetermiş gibi gelir.
Ben seni öyle yaşadım içimde.

Bir çocuğun
Gökyüzüne bakıp yıldız seçmesi gibi,
Ben de seni seçtim kalbimde.
Ulaşamayacağımı bilerek,
Ama vazgeçmeden…

Ve şimdi düşünüyorum;
Ya konuşursam?

Ya o büyü bozulursa?
Ya hayalimdeki sen
Gerçeğin içinde kaybolursa?
Ya sustuğum onca gece
Bir tek “merhaba” ile
Anlamsız kalırsa?

Korkuyorum…

Çünkü bazı insanlar
Hayalde daha güzel kalır.
Bazı aşklar
Uzakta daha derin yaşanır.
Ve bazı sevgiler
Söylenince eksilir.

Ben seni
Eksiltmek istemedim hiç.

Belki konuşsam
Tamamlanacağım.
Belki içimde yıllardır eksik kalan
O parça yerine oturacak.
Belki ilk defa
Bir kalp gerçekten huzur bulacak.

Belki daha mutlu olacağım,
Belki gözlerimdeki yorgunluk
Yerini bir bahara bırakacak.
Belki sevda,
Sandığım kadar ağır değildir.
Belki aşk,
Bir yük değil de
Bir yuva olabilir.

Ama ya olmazsa?

Ya seni sevmek
Sana sahip olmaktan daha güzelse?
Ya sana ulaşınca
Seni kaybedersem?
Ya beklemek,
Kavuşmaktan daha anlamlıysa?

İşte insan
En çok burada susuyor.

Kalbi konuşmak isterken
Ruhu geri çekiliyor.
Bir yanın koş diyor,
Bir yanın kal…
Bir yanın “söyle artık” diye bağırıyor,
Diğer yanın
Sessizliği savunuyor.

Ben hep sessizliği seçtim.

Çünkü seni sevmek
Bazen yanında olmak değil,
Bazen sadece
Uzağında kalmayı bilmektir.

Ben seni
Bir sahiplik gibi değil,
Bir teslimiyet gibi sevdim.
Bana ait ol diye değil,
Hayatımda var ol diye…

Sen gül diye,
Ben susmaya razı oldum.
Sen mutlu ol diye,
Ben eksik kalmaya alıştım.

Ve kimse bilmedi bunu.

Kimse geceleri
Senin adını içimden kaç kez söylediğimi,
Kaç şiiri sana yazıp
Sonra kimseye göstermediğimi,
Kaç defa seni unutmaya çalışıp
Daha çok sana döndüğümü bilmedi.

Bazı insanlar
Unutulmaz çünkü;
Onlar kalbin içine
İsim değil, iz bırakır.

Sen de öyle oldun.

Bir iz gibi,
Geçmeyen bir mevsim gibi,
Ne kadar saklasam da
Her yerden görünen bir yara
gibi…
Ben seni
Bir son değil,
Bir başlangıç gibi sevdim.
Ama sen
Bende yarım kalan
En uzun hikâye oldun.

Şimdi dönüp bakınca
Anlıyorum;
Bazı insanlar
Hayata gelmez,
Kalbe gelir.

Ve bazı sevgiler
Mutlu sonla değil,
Güzel bir acıyla tamamlanır.

Belki bir gün
Cesaretim kalbime yetişir.
Belki bir gün
Gözlerinin içine bakıp
Tüm suskunluğumu anlatabilirim.

Belki sadece şunu söylerim:

“Ben seni,
Bir ömrün bütün sessizliğiyle sevdim.
Dokunmadan,
Beklemeden,
Karşılık istemeden…
Sadece severek.

Ve eğer aşk buysa,
Ben seni gerçekten
Ömrüm gibi sevdim…”