Yeter Bende İnsanım

YETER, BEN DE İNSANIM

Çığlıklarım arşa yükseldi,
ama uyuyamadı.
Kaç kez öldüm bilmiyorum...
Neden bu hayat bu kadar Şehadet?

Neden sevdiklerim bu kadar düşüncesiz?
Herkesin iyiliğinden başka bir şey yapmadım,
çıkar, menfaat gözetmedim,
herkes mutlu olsun istedim.

Ama kimse beni düşünmedi.
Kimse “acaba iyi mi?” diye sordu,
“bunu nasıl iyi ederim?” diye düşünmedim.
Herkesin yarasını ben sardım.

Herkese yara bant oldum da,
kanayan kalbime, yüreğime
acıdım bile yapamadım.
İçim kanadı, dişim kanadı,
gözlerim ağladı.

Her gün
“bugün de mi yıkılacağım?” diye uyanıyorum.
Bugün kim sırtımdan vuracak diye kalkıyorum,
kim ihanet edecek diye düşünüyorum,
kim yarı yolda kalacak diye soruyorum kendime.

Neden ben bunları düşünüyorum?
Neden sevdiklerim iyi olmak varken
kalpleri kapkara olmuş?
Kim iyi kimi ederim değil de,
kim kimi kaybetmiş…

İyilik bu kadar mı pahalı geldi?
İnsanlık bu kadar mı ulaşılamaz boyuta?
Seni anlayamıyorum, aklım almıyor.
Her şeyi silebiliyoruz da
keşke yaşayabilirmi da silebilsem.

Hafızamı, anılarımı, her şeyimi…
İstemiyorum yaşadığım hiçbir anıyı,
istediğim yaşadığım acıları.
Lanet olsun, hepinize,
kirli kalplerinize,
düşünceleriniz olmayan vicdanlarınıza.

Sorsan hepsi iyi,
sorsan sütten çıkmış ak kaşık…
Şimdi soruyorum—görüyorum:
çöplükten daha iyisiniz.

Ruhunuz, onun zerresi çamur gibi.
Tiksiniyorum çoğunu içeriyor.
Yapmacık davranışlarınızı da alın,
defolunun ayrıştırın.

Benim sizin kirli kalplerinize ihtiyacınız yok.
Menfaat tarlanızı değiştirin, başka yere ekin.
Bıktım iki yüzlülerden...
Yeter.
Ben de insanım.