Şebnemler güneşle öpüşür bir bahar günü
Ey çocuk içindeki çiçekleri büyüt bahçende
Masumluğun kokuyor gözlerinde
Tenin pembe, rüyaların gibi
Sen büyüme….
Seni diktim bakışlarıma nasıl söküleceksin yerinden?
Öyle bir dağladın ki bozkır oldu yollarım.
Çiçeklerimi kopardın en güzel bahçemde.
Dipsiz bir kuyuda bir ışık huzmesiydi halbuki gözlerin
Bilemedin her satıra seninle başlardı sözlerim.
Çıktık gökyüzüne seninle, bundan bile haberin yoktu
Sen keçeli kalemleri severdin
Ben kurşun kalemleri
Sen resim yapardın, ben yazı yazardım
Direğin önünü rehin alırdık, ateş böcekleri eşliğinde
Oyun çığlıklarına gofretlerimizi katık yapardık
Yürüyen ömrün koşan heyecanlarını yaşadık .
Ben aysız bir gecede doğmuşum
Yıldızlar alnımdan öpmüş seni gördüğümde,
Savaşın ortasında kalmış bir çocukmuşum
Kurtarmışsın beni göğsünün siperiyle
Sokağın köşe başlarında bir çiçek dahi satamazken
Kumlara gömülen hayalin bitişiyle akmasın gözyaşımız
Müziğin ritmiyle coşan güllerin es işaretiyle solmasın
Taktığımız çiçekten taca zemheri uğramasın
Hep fotoğraftaki gibi kalsın çocuk yüreğimiz...
Cümlelerimin sayfaları
Götür beni ey sokak, sözlerini ben söyleyim adımlarımın.,
Ayni nakaratta volta atmayım burada,
Ruhumun rotası kalabalıklarla kangren olmasın,
Yüreğimin koridorlarında sert duvarlar incitse de beni,
Dikenli tellere takılmış bir kuş tüyü
Siyah bir beze sarar yüreğimi
Çocuğun gözünden süzülen heybetli çivi
Giryanım emzirdi bakışımdaki beni
Terk etmedi bendeki yaslı dereyi
Saçlarımdan sıyrılır akkor düğümleri
Aynalar kırılır yeşerttiğim hayalleri
Hangi kelimeyi alsam elime
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!