Sâdece bakışıyorum harflerle,
Hiçbir harf elini sıkmasın diğer harfin
Ya oturup muhabbet ederse harfler!
Parçalayabilir işte insanı, bu oluşan kelimeler
Kulağınıza gelen şarkılar kuyuda söylenen ağıtlardı
İzbenin ortasında kamçılanan ruhtan tebessümler savruldu
Yağmur sandığınız şey baharın gözünden damlayan yaşlardı
Ellerini açtığınız anda, eteklere sulusepkenler yağdı
Kafiyeli yaşamın istifi bozulmayacak aydınlık günlerdi
Kötülüğe körebe olurdu yüreğimizdeki bakışlar
Nağmelerin ölçülerini ay tenli günlerin salıncağında,
Avazımız çıktığı kadar süslerdik yaşamı şarkılarımızda
Uçurtmanın ipini küllenen zamanın tünelinden geçirdik
Kelimelerin trafiğine takılıp atardamarda bir yürüyüş oldum,
Zarfları açtım gün denen ömrün istifini bozdum,
Konar göçer hayatın anlam ziyafetine delikler açtım,
Bir yazarın kalemdeki isyanına oturup da ağladım.
Büyük dev harfler ile kalbimin camlarını kırdım.
Alevli yürek atışlarıyla çemberin içinde haykırdım.
Şiiri yüreğinde hep mi taşır insan
Her yerden çıkarır cebinden kelimeleri inan
İçinde şiirin fabrikası vardır şu an
Bir anne “gel” diyor, tüm organları yıkarcasına
Yüzündeki çizginin hali işgal edilmiş bir kara parçası
Kefenliyor kalbindeki cesedi gözyaşıyla
Ahı inletir arzı!
Yutkundum
Bir çocuğun yırtık montundan
Bir adamın nasırlı ellerinden
Bir kadının hıçkırarak ağladığı derdinden
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!