Vuslatın Eşiğinde Şiiri - Emir Ergin Koç

Bir kandil uyandı gecenin bağrında,
Gönlüm seni duydu sabahın çağrında;
Yıllarca aradığım o kutlu menzil,
Bir çift göz olup da durdu karşımda.

Ellerin değince sustu mesafeler,
Küllerden doğruldu solgun hevesler;
Meğer vuslat denen en güzel bahar,
Bir kalbin diğerinde yeniden yeşermesiymiş.

Şimdi aynı gökte uçan iki kuşuz,
Aynı duada birleşen iki ruhuz;
Dünya bizi hangi kıyıya savursa,
Biz artık birbirimize kavuşmuşuz.

Söz : Emir Ergin Koç