Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Sonuçta insansın Allah'a kuldun,
Neden bu kadarda yalakçı oldun,
Kendini haksızın yanında buldun,
Ağasını öven korkak yalakçı.

Nankör iki yüzlü ne isen osun,

Hepten yaya gider aya gidemez,
El ağzı çuvaldır ne der ne demez,
Her yerde kendini isapat edemez,
Dürüstte olsa dışlanır parasız insan.

Dert bitmez gün geçmez parasız pulsuz,

sensiz bu dünyayı görmüyor gözüm,
Pirim Hünkar sana bağlıdır özüm,
Nevşehirden yana dönderdim yüzüm,
Duacıyım sana Pir Hacı Bektaş.

Kırşehir'le, Nevşehir'in arası,

Bana akıl verme sen bak kendine,
Destek olmaz bende olan dar güne,
Önce insan olup haddini bilsene,
Boşver beni önce sen bak kendine.

Sana göre benim adım sarhoştur,

Kul nankördür herşey Allahtan gelir,
Orda mal mülk geçmez dünyada kalır,
İnsan doğar büyür sonrada ölür,
Aç kalsamda dürüst ölür giderim.

Düzen bazlar gibi bilmem ki oyun,

Gül görünüp dalı diken bitenler,
Dedi kodu bülbül gibi ötenler,
Kocasına arka dönüp yatanlar,
Ölünce Mahşerde yeri olmazmış,

Hal hareket zorla tavır koyanlar,

Gönderdiniz Veysel Muhammet metini,
Sıvazlayın deve kuşu itini,
Zalim bilmez iyinin kıymetini,
Kıymet bilmez taştan beter taş olsun.

Yalakadır emeline ulaşan,

İçimde bir sevda ateş körüktür,
Ne kadarda gülsem gönlüm buruktur,
Geçim telaş hayat dönen bir çarktır,
Dünya güzel ama ölüm acıdır.

Bir endişe bir telaş hayat yürüdü,

Her canlı yaşamak için can adar,
Zaman gelir herkes can borcu öder,
Bir yaşından yetmiş yaşına kadar,
Gam keder dert çile ölümle biter.

Ne kadar yaşasanda önemli olan,

Kendi eder kendi bulur şaşırır,
Eliyle kendini derde düşürür,
Sonra pişman olur gözü yaşarır,
Eder bulur sonra kul olan insan.

Yıkarsın yaparsın koca binayı,