Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Bana akıl verme cahilbudala,
Gaz verip durursun basmam pedala,
Gördüğün her şeyi getirme dile,
Bana şükretmeyi senmi öğreteceksin.

Ben severim Yüce Allah'ı Kuranı,

Nedeyimki aklı kendinden büyük,
Senden iyi dağda dolaşan geyik,
İnsanlığa değil itliğe layık,
Sen kendini ne sanarsın dallama.

Karı gibi dedikodu laf yapar,

Ben seni sevmiştim sende beni sev,
Nasıl söner içimde ki bu alev,
Bir insana sebep yokken neden söv,
Senin için biten ömrüm boşuna.

Yeri geldi bu canımdan can verdim,

Ne deyim herşeyden hile kapansın,
Adam olmaz kör şeytana tapansın,
Mert dururken namert eli öpensin,
Kendini yorma dostum seni unuttum.

Aradın dar günümü fırsat bekledin,

Dostu arkadaşı tanı düşmanı,
İyi düşün sonra olma pişmanı,
Bulatmaki berrak akan Çeşmeni,
Sana sende imkan senin elinde.

Gün olur bulaman kuru ekmeği,

Anlı açık yüzü akı neden susturur,
Kendi eder kendi belasını bulur,
Gitmez doğru yola şer ile yürür,
Bu yalan dünyada çok olur şerci.

Dilinde yalanlar elinde sopa,

Özüm belli sözüm belli açık net,
Adamı adam etmez malmülkle servet,
Doğruyum dürüstüm tabiki evet
Ben nasılım şiirlerden sor beni.

Şeytan oğlu şeytan yola gelmeyen,

Şaşırırsın gerçekleri görürsen,
Bir insana fazla değer verirsen,
Üzerine fazla titrer durursan,
Kendisini bir şey sanar şımarır.

Düşersin gözden her gün gidip gelirsen,

Tek bildiğim ehli insan ağırdır,
İnsanda harbilik kalbinde sırdır,
Görgüsüzler rezil duymaz sağırdır,
Çok bilmiş ukala olur şımarık.

Öyle insan vardır şekermi şeker,

İnsan bu kadarda yapmaz ayırım,
Ayrım yapanlara lanet diyorum,
İlk defa başıma geldi bu durum,
Ben gelince şerefsize gün doğdu.

Gece demez gündüz demez takipçi,