Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Bu zamana kadar yedin doymadın,
Doğru dersin gasp edipte soymadın,
Sadece hak adalete uymadın,
Gözün varsa dostum köy senin olsun.

Anlamadım bu nasıl bir kardeşlik,

İyiyi taşlarlar kötüyü tutarlar,
Nankördür cahildir peşin satarlar,
Koyun derim ama itten beterler,
Çoktur bizde çoktur koyun sürüsü.

Birbirini çekemeyen hep taşlayan,

Anam, babam, dedem burda yaşardı,
Sokaklar meydan dolup taşardı,
Hiç çıkmaz aklımdan gözüm yaşardı,
Canım memeleketim köyü özledim.

Sebebi göç ettik terk edip geldik,

Gelene gidene sorar din iman,
Küçük ama büyük dili çok yaman,
İtten fazla havlar durur bir zaman,
Kendin bir pok sanar küçük şımarık.

Asla inkar etmem Yüce Allah'ı,

Herkes ne ekerse onu biçermiş,
Bir it ne yerse onu sıçarmış,
Yoz olanlar toplum dışı kaçarmış,
Rezilin evladı rezil olurmuş.

Yalanlara dosttur gerçeğe ırak,

Hepten yaya gider aya gidemez,
El ağzı çuvaldır ne der ne demez,
Her yerde kendini isapat edemez,
Dürüstte olsa dışlanır parasız insan.

Dert bitmez gün geçmez parasız pulsuz,

sensiz bu dünyayı görmüyor gözüm,
Pirim Hünkar sana bağlıdır özüm,
Nevşehirden yana dönderdim yüzüm,
Duacıyım sana Pir Hacı Bektaş.

Kırşehir'le, Nevşehir'in arası,

Gönderdiniz Veysel Muhammet metini,
Sıvazlayın deve kuşu itini,
Zalim bilmez iyinin kıymetini,
Kıymet bilmez taştan beter taş olsun.

Yalakadır emeline ulaşan,

İçimde bir sevda ateş körüktür,
Ne kadarda gülsem gönlüm buruktur,
Geçim telaş hayat dönen bir çarktır,
Dünya güzel ama ölüm acıdır.

Bir endişe bir telaş hayat yürüdü,

Gül görünüp dalı diken bitenler,
Dedi kodu bülbül gibi ötenler,
Kocasına arka dönüp yatanlar,
Ölünce Mahşerde yeri olmazmış,

Hal hareket zorla tavır koyanlar,