Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Hayat fani ölüm gerçek,
Dal budaklı pürçek pürçek,
İstersende çevir dirsek,
Alır gider bir gün seni.

Anam babam dedem atam,

Muhammet getirdi Veysel yitirdi,
Sanki şeytan geldi aldı götürdü,
Veyselin beynine sinir oturdu,
Meryemle Sakine aldı götürdü.

Nerde bu aparat allah aşkına,

Dünya kendininmiş gibi kendini yırtar,
Kabarır iştahı nefisi artar,
Ancak bu dünyada suçunu örter,
Ölümü aklına getiren varmı.

İstersende ölümü akla getirme,

Gel kardeşim, dinle tavsiyem şudur;
Yaşayan insanın ölüm sonudur,
Hoşgörü, dürüst ol insanlık budur,
Ne zaman gelecek aklın başına.

Unutma vicdanı, düşün merhamet,

Faruk ile Çiğdem iki nişanlı,
Sevgi,ile saygı,olmaz tek yönlü,
Sizde ayrılığın sebebi belli,
İki tane orta ara cadısı.

Şu dünyada iki çeşit angut var,
Biri uyanıktır diğeri kendini över,
Dost gözükür dosta arkadan söver,
Hep yaptığı kalır yanına angut.

İyiyi kötüyü yaratan Allah,

Zalim düşünmeden kırar kalpleri,
Hiç uğruna koparıyor ipleri,
Bir sor ölenlerin varmı cebleri,
Anlık varsın anlık yoksun dünyada.

Kim ister dünyada ölümü seçmek,

Kendisini akıllı görer seni enayi,
Dırdır vırvır yapar tutmaz çeneyi,
Dedikodu makinesi yalan sanayi,
Memlekette say say bitmez aptal çok.

Varmıdır çaresi budur bilinen,

Çok zalimmiş bilmez idim bu yeri,
Bana mekan oldu gurbet diyarı,
Acımaz kaderin yoktur ayarı,
Kim demişki memleketten şen gurbet.

Çıkılmaz içinden derin bir kuyu,

Bırak gayrı senli benli ayrımı,
Yakışmaz bu çağda insan kayrımı,
Uyan artık cahil kalma devrimi,
Gerçeklere sünger çekme gör artık.

Sende insan bende insan unutma,