Uzaklarin Neresindesin Şiiri - Ahmet Özen

Aşkımın zamana meydan okuduğu bir günde,
yine fırtınalar kopuyor yüreğimde…
Seni benden çalan ne varsa,
isyan ediyorum hepsine işte.
Ben daha isyan etmeyi bilmezken,
kalbimin en derininde olduğunu bile fark etmemişken,
nasıl da gizlenmişsin tüm benliğime…
Ve nasıl anlamamışım
senin içimde, en derinimde olduğunu…
Günler haftaları,
haftalar ayları kovalarken
ben sende kaybolmuşum.
Yaz gelirken kışı yaşar gibi,
kışa yaklaşırken yaz geldi sanıyorum.
Mevsimlerin bile bir anlamı kalmıyor sensiz.
Seni düşünürken
sol tarafımdaki o tarifsiz huzur
sessizce sarıyor beni…
Sanki kalbim, seni hatırladığı an
kendine dönüyor.
Sen benim adını koyamadığım değil,
sen benim aklıma koyduğumsun.
Gerçekleştirmek istediğim onlarca hayalimi,
sırf gerçekleşmemesinden korktuğum için
bekletiyorum bavulumda…
Oysa düşlemek
en doğal hakkımız değil mi?
Ben yine de direniyorum
“olmaz”lara…
Her geceden sağ çıkıyor umutlarım.
Ateşim sönmeye çalıştıkça
ben inatla üzerine benzin döküyorum,
pervasızca…
Çünkü hâlâ inanıyorum.
Bir gün,
adını sustuğum cümlelerin arasından
usulca geçip geleceksin diye bekliyorum.
Ne bir ses,
ne bir iz…
Sadece kalbimin bildiği
bir vakitte.
Ben seni kimselere anlatmayı değil,
sadece sende yaşamayı öğrendim.
İçimde eksik kalan ne varsa
hepsi sana doğru büyüdü sessizce.
“Zaman geçtikçe azalır,” derler ya…
Benimki azalmadı.
Çoğaldı.
Her geçen gün
biraz daha sana dönüştü içim.
Eğer bir gün
yolum sana çıkmazsa bile,
bil ki ben
hayatım boyunca en çok sana yürüdüm.
Ve ne olursa olsun,
ben seni hep “benim” diye sevdim.
Şimdi yoksun, biliyorum…
Uzakların neresinde olduğunu bile bilmeden
seni bekliyorum.
Belki sen
çok uzaklarda bir yerde,
hayatın başka bir tarafında
sessizce yaşıyorsun.
Ben ise hâlâ
aynı yerdeyim.
Adını söylemeden seni anıyor,
sana ulaşmadan sana yürüyor,
ve kimselere anlatmadan
seni içimde taşıyorum.
Çünkü bazı insanlar
hayatımızdan gitse bile
kalbimizden hiç gitmiyor.
Sen de öylesin…