Umut Şiiri - Ahmet Özen

Umut…
Sessiz bir bekleyişin en derin hâlidir.
Bazen sustuğun,
bazen yalnızca içinden dua ettiğindir.
Sabırla örülen bir yoldur umut;
adım adım yürürsün,
her adımında biraz daha büyür,
biraz daha güçlenirsin.
Umut, baharın kalbidir…
Yağmurlar yağsa da,
rüzgârlar sert esse de,
toprağın altında bir filiz hep direnir.
Çünkü bilir ki hayat,
en karanlık mevsimlerde bile
yeniden doğmanın yolunu saklar.
Kışın ortasında bile bilirsin;
bir yerlerde çiçekler uyanmayı bekler.
Bir sabah güneş yeniden doğacak,
toprak yeniden nefes alacak,
ve hayat, kaldığı yerden yeniden başlayacaktır.
bazen…
En çok inandığın yerden kırılırsın.
Bir gül dalı gibi kanatır ellerini hayat;
ama o dikenler öğretir sana:
Her güzelliğin bir bedeli vardır.
Ve umudu korumak,
bazen acıya rağmen yürümeyi göze almaktır.
Umutsuzluk, sessiz bir yorgunluktur.
Ruhunun üzerine çöken bir sis gibi
görüşünü bulanıklaştırır.
Ama tam o anda…
Evet, tam da o anda
kalbine ince bir ışık düşer.
İçinden bir ses yükselir:
“Dayan… Biraz daha.”
Çünkü her gecenin bir sabahı,
her kışın bir baharı,
her suskunluğun bir cevabı vardır.
Ve güneş yeniden doğduğunda anlarsın:
Sen aslında düşmemişsindir.
Yalnızca büyümüş,
olgunlaşmış,
hayatın seni yeniden yürümeye hazırladığı
bir yerden geçmişsindir.
Yeniden yürümek için…
Yeniden inanmak için…
Ve yeniden sevebilmek için.
Umut, yüreğin sessiz duasıdır.
Gözyaşının ardında saklanan ışıktır.
İnsanın en karanlık anında bile
içinden yükselen o gizli sestir:
“Kalk… Henüz bitmedi.”
Çünkü insan, umudunu kaybettiğinde değil;
yeniden umut etmeyi bıraktığında yorulur.
Ve bil ki;
her sabır bir gün karşılığını bulur,
her bekleyiş bir gün anlam kazanır,
her karanlık bir gün aydınlığa döner.
Çünkü umut,
insanın hayata tutunduğu en güçlü daldır.
Umut; insanın yüreğindeki son ışık,
yarına açılan en sessiz kapıdır.