Çaresizlik Şiiri - Ahmet Özen

Yokluğunda,
Tıpkı mezarın içinde hesap vermeye yakın biri gibi,
korku sarıyor bedenimin her tarafını.
Avuçlarımın içindeki teri yüreğimde saklıyorum;
kurumuş bir çiçeği andırmasın seni diye.
Korku ile o an bile seni düşünürken,
içimde beslediğim duygu
Sırat Köprüsü’nü düşmeden geçer gibiyim seni severek.
Sevabın en büyüğünü yaşadığımı hissediyorum.
Bu duygu,
ölüm ile yaşam arasındaki çaresizlik kadar hassas.
Bedenim terk ederken bu dünyayı,
ruhu nasıl senden alıkoyacağımı bilemiyorum.
Bundan sonra nasıl baş edeceğim sensiz kalmaya,
bilemedim
Çaresizliğin adı bu mudur?

Ölüm, beni korkutan bir bitişin sonu değil.
“Takdir-i İlahi” deyip geçer,
boynumu kıldan ince kılarım.
Ama sensizlik…
Kaderin bir çırpıda yaşattığı asıl çaresizliktir.
Beni senden, seni benden uzak tutan;
sevabın veya günahın içinde boğulan
bir ruha sahibim sensiz.
Söyler misin,
sensizliğe nasıl teslim olacağım?

Kolay olmayacak bu gidiş.
çığlıklarım mezarın içinde yankılanıyor.
Kimse duymuyor sensiz kalışımı.
Münker ve Nekir’in beni sorguya çekeceği vakti beklerken…
Mezarın içinde çaresizliğime inat
Ben hala seninle yaşayacağım o anı düşünüyorum
Söyle sevgilim
Ben sensizliğe teslim olmaya gidiyorum
Söyle insan sevdiğinin yokluğuna nasil teslim olur
Nasıl susar
Yüreğinde hala sevdiğinin sesi varken
Ben bunu bilmiyorum
ve galiba sensizligin En ağır tarafı
bunu Bilmeden çaresiz kalmak.