Hasretin Kokusu Şiiri - Ahmet Özen

HASRETİN KOKUSU

Saatlerce sarılsam da,
bıraktığım an yine özlerim seni...
O kokundur beni kendimden geçiren;
tek bir nefeste bütün dünyayı unutturan.
Yalnızca bir koku değildir o; (özlemdir) huzurdur kelimelere sığmayan.
İçime her doluşunda, seni yeniden ve yeniden yaşatan...
Aslında insan,
en çok dokunamadığını özlermiş.
En derin yarasını,
bir kokunun ardına gizlermiş...
Ansızın gelir o koku;
sanırsın ki yanı başındadır.
Derin derin içine çekmek istersin,
hiç eksilmesin ciğerlerinden diye.
Sonra birer birer bütün anılar dizilir gözlerinin önüne.
Birdamla yaş usulca süzülür yanağından.
Dudağının kenarında,
özlemin sessiz bir tebessümü belirir. Yüreğin ağırlaşır...
Ne kaçabilirsin o histen ne de doya doya yaşayabilirsin.
Ben en çok, senden geriye kalan o tarifsiz kokuda kaybolurum...
Çünkü orada sen varsın;
sesin, gülüşün, dokunuşun...
Hiçbiri eksik değildir o kokunun içinde.
Bir nefes daha çekmeye kıyamam,
Ya son nefeste tükenirse diye...
Gözlerimi kapatır,
zamanı durdurmaya çalışırım.
Belki biraz daha kalırsın diye.
Belki kokun çekip gitmez diye.
Bir nefes biter, bir hayal dağılır.
Ben yine, kokuna sarılıp yokluğunu severim.
Belki bir gün sesini unutacağım...
Belki gülüşünün en ince ayrıntısı zihnimden silinecek.
Belki dokunduğum ellerinin sıcaklığını bile hatırlayamayacağım.
Ama kokun hep benimle kalacak.
Hiç umadığım bir anda; kalabalığın içinde ya da yalnızlığın en sessiz gecesinde. usulca gelip dokunacak bana.
O an dünya duracak, zaman geri saracak ve ben yine seni ilk sevdiğim ana döneceğim.
Senin kokun yalnızca hatırlatmayacak; yeniden yaşatacak, yeniden hissettirecek, yeniden canımı yakacak...
Bazen insan bir ömrü tek bir kokuya sığdırırmış.
Ben de seni öyle saklayacağım içimde.
Ne bir fotoğrafa, ne bir mektuba, ne de bir hatıraya...
Ben seni, her nefes alışımda biraz daha içime çektiğim o eşsiz kokunda saklayacağım.
Bana senden kalan en güzel şey, teninden ruhuma sinen o tarifsiz koku olacak...
Bir kokuya sığınacak kadar özlemek,
Bir nefese ömür yükleyecek kadar sevmek...
Meğer hasret, Başımı göğsüne koyduğumda içime çektiğim o nefesi özlemekmiş.
İnsan en çok, sarıldığı kişiyi değil;
İçine çektiği kokuyu özlüyormuş.
Zamanı, anıları, yaşanmışlıkları soldurabiliyor belki...
Ama sevdiğinin kokusunu özleyen bir yüreğe hiçbir şey iyi gelmiyor
Hasretin kokusundan başka.