Ben Babamı Kaybetim Şiiri - Ahmet Özen

Çok yoruldum bu hayattan ve kırgınım artık
her anlamı dar geliyor bana.
boğulacak misali gibi nefesiz im
Özlemek ve yetinmekle geçiyor tat almadığım hayat
ne desem ne anlatsam ne söylesem anlamsız
dinmiyor içimdeki bu acı. sönmüyor. küllenmiyor bu ateş
ben. ben babamı kaybettim
bir hastanenin kapısında saatlerce beklerken
bir umut oluyor insanın içinde bir nebze
düşünebiliyorsun ,
yaşayacak hayalleri kurabiliyorsun
bir gün bu kapıdan çıkacağına dahil
umutların içinde yeşeriyor
sabrediyorsun.
sureti gözlerinden düşmüyor hiç bir zaman
umutlarına tutunup ayakta kalabiliyorsun
Ta ki" doktorun sana doğru adımları gelirken
yüreğindeki korku ile
doktorun dudakların arasında çıkan söze kadar
Maalesef hastayı kaybettik derken
Kulaklarımdaki çığlık kadar
ben. ben babamı kaybettim
Artık yanımda olamayacak.
istesem de sarılamayacağım
hasreti özlemi gidermek için ellerini öpemeyeceğim
vedasına nasıl alışacağımı bile bilemiyorum
çok mu gördün be felek .ellerimden aldın öylece
ben bu vedanın mecburiyetine nasıl alışacağım
benden çok seven toprağa geri ver desem
ben. ben babamı kaybettim
Öylece kala kaldım artık
sabah ilk ezan babama okunacak
bunu bilmek bile acının zor tarafını yaşıyorsun içinde
daha düne kadar yatağında
günaydın babam diyerek uyandırırken
"selasını duymamak için kulağını tıkıyorsun hayatta
ben hep başkasına söylerdim başın sağ olsun diye
anladım ki bu kelime ile acı dinmiyor işte
ben. ben babamı kaybettim