Ahmet Özen Şiirleri - Şair Ahmet Özen

Anne bak ben senin istediğin gibi bir birey oldum.
ne demek istediğini çok geç anladım biliyorum.
sen gitmeseydin ben daha iyi olacaktım anne.
sen gittiğin yerde iyi ol. iyi ol annem
ben her gün senin fotoğraflarında seni yaşıyorum.
bunu bil istedim.

Çok yoruldum bu hayattan ve kırgınım artık
her anlamı dar geliyor bana.
boğulacak misali gibi nefesiz im
Özlemek ve yetinmekle geçiyor tat almadığım hayat
ne desem ne anlatsam ne söylesem anlamsız
dinmiyor içimdeki bu acı. sönmüyor. küllenmiyor bu ateş

YOKLUGUNA ALİSAMADİGİM.
ve İçimde fırtınaların koptuğu bir duygudayim.
Öyle.ya SİYAH BEYAzla güzeldir.
Karanfilin kokusunda suya benzeyen bir damla gibiyim yüreğinde .
Ben Siyah olayım. Sen karanfilin beyazi ol.
Mecnun un çölünden geçerken gördüm seni.

Her sabah uyandığımda,
güneşin üzerime doğan ışıltısıyla
ayılır yüreğim.
Hayatı,
tıpkı Allah’a şükreder gibi yaşıyordum.

HASRETİN KOKUSU

Saatlerce sarılsam da,
bıraktığım an yine özlerim seni...
O kokundur beni kendimden geçiren;
tek bir nefeste bütün dünyayı unutturan.

Bana hayatı yeniden tanımlatan duygular yaşattın.
Sanki güneşin ya da ayın esaretinden kurtulmuşum gibi…
Görüyorum ki,
mesele yalnızca bir günün aydınlığı değilmiş.
Bana sadece günlerin yirmi dört saatini anlatırlardı

Sen gelince anladım yarîm?
Kaybolan mutluluğum
duvardaki resimlerin esaretinde asılı kalmış.
Oysa senli bir dunyanin varligina
geç kalmış ruhunu arindiriyorum
Bir İSYANİN çaresizliği gibi kapıldım

Yakamoz asi bir histir…
Gecenin koynunda
aydan süzülen bir sır gibi düşer denize;
ama asıl ışığını suyun yüzünde değil,
insanın yüreğinde yakar.
Kimi onun ışığında sevdasına bir isim verir,