Kalbim Ve Sen Şiiri - Ahmet Özen

Son zamanlarda seni kalbime yazmaya başladım;
satır satır, hece hece…
Anlattım seni ona Yalnızlığımda
seninle konuşur,dertleşirdim .
Hep seni anlatırdım.
Ama ne garip…
Dertleştiğimde de yine haklı çıkan kalbim oldu sanırım.
Ulan, ne yapsam bir türlü yanıltamadim Kalbimi…
Haksız olmaktan yoruldum.
Hani beni çok seviyordun?
Hani bensiz yapamıyordun ya…
Bak, kaç gün geçti; yoksun sen.
Bir de övüne övüne, güvene güvene kızmıştım kalbime.
“Sen yapmazsın,” demiştim.
“Sen kimseye benzemezsin…”
Her seferinde haklı çıkmasına bir kez kızdım,ama
bu defa… Beş katı daha çok kızdım.
Çünkü özlediğimde adın düşüyor kalbime.
Dilimde ismini zikrediyorum.
Sessizlik bile senin adını fısıldıyor sanki kulaklarıma.
Bedenimin her yanı ayrı bir eksik…
Sesin. Gözün. Gülüşünden eksik.
Her şeyden önce,
tarif edemediğim bir boşluk var içimde.
Sen olmayınca dünya biraz yarım kalıyor gibi…
Gözlerin olmayınca
akşamlar daha erken çöküyor yüreğime.
Sol tarafımda bir şeylerin iyi gitmediğini
işte o an anlıyorum.
Ve anladığımla baş başa kalıyorum.
Sonra boğazımı daraltan bir sıkıntı,
yutkunmaya çalıştıkça büyüyor içimde.
Gülüşün olmadan
günlerim hep eksik bitiyor.
Her özleyişimde
hep aynı dilek,
hep aynı dua:
Sabır…
Ya Sabır.
Belki de insanın en zor öğrendiği şey,
sevdiğini özlerken bile
kalbine susmayı öğretmekmiş.
Ben hâlâ seni kalbime anlatıyorum.
Satır satır,
hece hece…
Ve kalbim,
her defasında aynı yerde susuyor:
Birde Omuzuna dokunan bir eli hisetim
Kalk arkadaş dediğini duyar gibiyim birilerinin.
Meğer sabah güneşin doğuşu ile
Batışını aynı yerde seni düşünürken gecirmişim zamanı farketmeden.
Bak bugün bir kez daha sensiz geçti
Yarına Allah kerim diyerek kalkıyorum son sözümle veda ediyorum kalbime
Yine sen haklısın kalbim. Bugünde gelmedi.