Hayat. İşte Şiiri - Ahmet Özen

Hayat işte…
Kimse kimsenin derdinden pay değil,
mutluluğunu çalıyor.
Derdini anlamadığı hâlde
üstüne bir de kendi derdini ekliyor.
Bir bıçak izi bırakıyor insanın içinde;
biz ona “dost yarası” diyoruz.
Yüreğimin buna alışması,
kabullenmesi zaman alıyor.
İnsanların bu kadar zalim oluşu
Alışılmış bir durum artık…
Hayat işte, hayat bu.

Ne demeliyim, bilmiyorum.
Bazen es geçiyorum,
bazen de yaraya tuz basar gibi
acısını iliklerime kadar yaşıyorum.
İnsan düşmanından değil,
dostundan yara alınca yaralanıyor.
Gerisi teferruat…
Gerisi gelip geçici, biliyorum.
Ama dost yarası ağırdır.
“Düşman yarası mı?” diye sorma.
İnsan dostundan yıkılır,
düşmanına dik durur.
Unutma.
Hayat işte…Hayat bu.

Acılarımı perde misali ile
örtmeye çalışıyorum bazen.
Kahkahalarımın ardına saklanıp
mutlu rolü yapıyorum.
Aslında sadece gülüyor olmam,
mutlu olduğum anlamına gelmiyor.
Belki de gülüşlerimin çoğu,
içimde biriken acıların sessiz yankısı.
Yanlış insanlar için
doğruları yaptığımı fark ettim.
Zerre kadar hak etmedikleri emeğimi,
onlar için çırpına çırpına harcadığım
değerlerimi…
Bir bıçak iziyle geri ödediler.
Hayat işte Hayat bu

İşte insan bazen en çok
hak etmeyenlere verdiği değerden yoruluyor.
Sonra dönüp kendine soruyor:
“Ben nerede yanlış yaptım?”
Belki de yanlış,
iyiliği yanlış insanlarda aramaktı.
Hayat işte…
Kimi gelir iz bırakır,
kimi gelir yara bırakır.
Ama insan zamanla öğreniyor:
Dost yarası ağırdır,
düşman yarası ise sadece bir izdir.
Hayat işte…Hayat bu.

Savunmasız bir çocuk gibi gerçekleri bilerek bazen sustuğuma yanıyorum.
Bir zamanlar doğru bildiğim şeylerin,
şimdi ne kadar yanlış olduğunu öğrenmek daha çok acıtıyor insanın içini.
“Ben miyim hiç bir zaman doğruları görmek istemeyen.
İçimde bir türlü sindiremiyorum bu duyguyu
Sonra, derdime bir dert daha ekliyorum
Sakın acısını sormayın bile…
Hayat işte.
Hayat bu.