Yakamoz Şiiri - Ahmet Özen

Yakamoz asi bir histir…
Gecenin koynunda
aydan süzülen bir sır gibi düşer denize;
ama asıl ışığını suyun yüzünde değil,
insanın yüreğinde yakar.
Kimi onun ışığında sevdasına bir isim verir,
kimi suskunluğunu bırakır dalgaların ellerine.
Kimi bütün yaralarını
gecenin karanlığına emanet eder,
kimi de söyleyemediği sözleri
bir yakamozun sessizliğinde saklar.
Çünkü yakamoz asidir
Ne verirsen ona,
onu büyütür içinde.
Bir sevda bırakırsan, özlemini çoğaltır.
Bir hüzün bırakırsan,
gecenin en derin yerine taşır.
Bir umut bırakırsan,
karanlığın ortasında
sana yeniden doğmayı öğretir.
Dokunmayı bilir yakamoz…
Hem de herkese başka türlü.
Kiminin yarasına merhem olur,
kiminin yalnızlığına sırdaş.
Kiminin gözlerinde bir sevda,
kiminin kadehinde unutulmamış bir hatıradır.
Bazen bir kadehin sessizliğinde oturur karşına;
söylemediğin her şeyi senden önce anlar.
Ve sen,
bir yudum gecenin içinde kendini bulursun.
Öyle eşsiz,
öyle sonsuzdur ki duruşu;
seni sessizce aydınlatırken
içindeki karanlıkları da birer birer susturur.
Bazen gözyaşlarının ardına
saklanmış bir umuttur yakamoz.
Kimsenin bilmediği bir acının
kimseye anlatılmamış tarafıdır.
Bazen gizemdir…
Tıpkı sabahın ilk ışıklarıyla aydan aldığı pırıltının
yavaşça denizden çekilmesi gibi.
Gider sanırsın…
Oysa yalnızca görünmez olur.
Çünkü bazı ışıklar gözden kaybolur,
ama yürekten asla.
Kimi gece kahkahalara boğar seni,
kimi gece sessizce ağlatır.
Bazen geçmişini hatırlatır,
bazen geleceğe dair küçücük bir umut bırakır avuçlarına.
Ama ne olursa olsun,
bir yerlerde hep seninledir.
Çünkü yakamoz, aslında denizde değildir.
Deniz yalnızca onun aynasıdır.
Asıl yakamoz;
sevdiğini düşündüğün anda göğsünde titreyen o ışıktır.
Özlediğinde İçinde büyüyen sessizlik,
gecenin ortasında
kimseye söyleyemediğin o isimdir.
Ve belki de bütün aşklar bittikten,
bütün yollar sustuktan
bütün insanlar gittikten sonra bile
içinde sönmeyen son ışıktır.
İşte bu yüzden yakamoz asidir
Çünkü karanlığa rağmen parlar.
Sessizliğe rağmen konuşur.
Uzaklığa rağmen dokunur.
Ve insan bazen bir denizin kıyısında değil,
bir insanın gözlerinde görür yakamozu
O an anlarsın…
Yakamoz, aydan denize düşen bir ışık değil;
bir insanın,
başka bir insanın karanlığında
kendine bıraktığı sonsuz bir ışıktır.