Üryan Kaldım Şiiri - Belleğin Azmi

İsimleri unuttum şu geçen on yılın ardından.
Lakin suretler çakılı hafsalımın aynasında.
Herkes göğün dolunayı ile aydınlanırdı,
benim gözlerim sorgu ışıkları altında kör olurdu.
Arada bir kapı aralanırdı, çıplak ayaklarla koşardım yetişmek için Ay'a
Ay sırtını dönerdi ben nefes almaya çıkınca!
Aşikârdı içim, bit gibi elbiselerimin üzerinde yürürdü,
Herkes gizli yanlarımı, yaralarımı görürdü.
S/usardım.
Dudaklarımı ısırarak merhamete susardım...
Herkes süslü s/özler satardı yalan pazarlarında, kapış kapış satılırdı ruhlar.
Korkardım...
Ruhumu bir annenin bebeğini sakladığı gibi oradan oraya saklardım!
Sâhi sen duydun mu s/ustuklarımı?
Kırbaçlarla yarmaya doyamadıkları yaralarımı sarmaya çalışıyor gibi yapmalarını?
Kaç farklı cinayete kurban edildi benliğim,
Kimsesizler mezarlığında onlarca parçam var her biri bir yerde.
Cesedim yerde ruhum gökte...
Okumak bir yanılsamaymış,
aslolan hiç bir şey bilmeden cehaletle var olmakmış.
Bunu da canıma okuyanlardan öğrenmek varmış...
İnsan kılıklı ifritler içinden geçtim.
İyilik libası giyenler tarafından katledildi tüm güzelliklerim...
Leylaklarımı ve nergizlerimi sakladım göğsüme,
Madalyonun bir kısmı selimiye camii, bir kısmı Pakistan pavyonu idi çünkü.
Göğsümü görseler leylaklarımı ve nergizlerimi ezerlerdi.
Herkes konuşuyordu,
Herkes bir başkasının inceliklerini yok ederek var oluyordu ve ben var olmaya âr ediyordum öyle zamanlarda.
Elime vurularak alınıyordu şekerlerim, tebessüm eden gamzelerime acılar dolduruluyordu.
Herkes herseyi biliyordu.
Herkes bir tek hiç bir şey bilmediğini bilmiyordu!
Kaburgamın altına saklıyordum g/izlerimi, her gece canı sıkılan bir gardiyan kaburgalarımı tek tek kırıyordu...
Gecelerce Elif, Lam, Mim çığlığı ile uyandırılıyordum uykumdan,
Kalbim y/oklanıyordu!
Damarlarıma acı verilip, "Hadi balın kıymetini bil bakalım" deniyordu sanki.
Geçen on yılda insanlığı unuttum.
Her yoruldum dediğimde sırtıma bir taş, gözüme bir yaş, göğsüme bir merhametsizlik konuluyordu.
Kıyamamak libas oluyordu zerrelerime,
Kıyamamak aptallığım oluyordu!
Midemin tiksintisi iyice azdı geçtiğimiz on yıl içinde,
Maskeler çoğaldı, gönüller saklandı!
Ne sevdaya inancım kaldı, ne sevdalanabilecek yüreklerin olduğuna dair inancım...
Beni en başta "seni seviyorum " diyenler öldürdüler!
G/özümden başladılar öldürmeye, ördüğüm saçlarımı sürüdüler, darbeler nasırlaştırdı sevilesi yanlarımı, söküp aldılar yüzümden tebessüm edebildiğim anlarımı.
Üryan kaldım...