Üç Ünlemin Sancısı Şiiri - Bahtiyar Cm

Sonra, yokluğuna alışmaya çalışıyorum!!!

Üç ünlem bırakıyorum cümlenin sonuna

Biri öfkem, biri özlemim, biri çaresizliğim.

Sessizce çekiliyorum köşeme,

Sanki bir fırtına kopmamış gibi içimde.

​Her sabah bir fincan kahveye iki şeker atıyorum,

Biri bana, diğeri masadaki o derin boşluğa.

Geçti diyorum aynadaki yüzüme, bak, alıştın.

Ama gözlerimdeki o gölgeyi bir türlü silemiyorum.

​Sokağın gürültüsü basıyor bazen odadaki sessizliği,

Adımlarımı seninle yürüdüğümüz yollara saklıyorum.

Unutmak, sırtını dönmek değilmiş, anladım

Ben her köşe başında hâlâ senin gölgeni bekliyorum.

​Zaman her şeyin ilacı derler ya, yalan

Zaman sadece acıyı kabuğun altına saklıyor.

Sorana iyiyim diyorum, geçiştiriyorum her şeyi,

Ama içimdeki bu çocuk hala senin adınla ağlıyor.

​İnsan en çok neye alışamaz biliyor musun?

Kulağında kalan o son ses tonuna,

Ve bir daha asla dokunamayacağı o gözlerin sonsuzluğuna

Ben yokluğuna alışmıyorum aslında,

Ben her gün, senin yokluğunla yeniden savaşıyorum.