Toprağa Emanet Sevdalar Şiiri - Bahtiyar Cm

Zamanı ikiye böldü o amansız,O sağır sancı.Senden önce nefes alırdım,Senden sonra toprağı yutuyorum.

Biz aşkı, billur bir kadeh gibi avuçlarımızda taşırken,Kader ömrümüzün damarlarını kuruttu.

Sen, gönlümün cennetiydin.Ömrümün en güzel bağı.

Şimdi hangi bulutun ardına sakladınO benzersiz yüzünü?

Ayrılık dedin.Bir intihar mektubu bıraktın avuçlarıma.

Beni unut derken,Gözlerin ruhunu ruhumdan söküyordu.

Sen beni korumak içinKendi cennetinden sürgün ettin kendini.

Bense kapında etten bir kalkan oldumO lanet hastalığa karşı.

Yalvardım.Diz çöktüm zamanın önünde.

Etme dedim.Bizi bu kör kuyularda ışıksız bırakma.

Ama sen, beni yaşatabilmek içinBeni diri diri gömmeyi seçtin.

Ben arkandan koştukça,Sen adımlarını uçurumlara bastın.

Beni kendinden esirgedin,Beni benden kopardın.

Bilmiyordun yarim.

Sen benden uzaklaştıkça,Ben gölgenin bile gölgesi oluyordum.

Uzattığım elleriBir zehir gibi geri iterken,İçindeki fırtınayıGözlerinin buğusunda okuyordum.

Ve sonra.

O kapkara gün geldi.Ömrün tam ortasına oturdu.

Gözlerini yumdun dünyaya.Işıklar söndü.

Sen toprağın altına girdin yarim.Ben toprağın üstünde kalanEn büyük cenazeyim şimdi.

Hani derler ya, yaşayan ölü.

İşte o,Musalla taşından hiç kalkamayan adam benim.

Her sabah güneş doğduğu için değil,İçimde bir şehir yeniden yıkıldığı için uyanıyorum.

Ayaklarım beni hep aynı adrese götürüyor.

Senin sustuğun o sessiz eve.

Kollarımda bir demet papatya.

Hani en çok sevdiğin,Sarıyla beyazın birbirine dua ettiği çiçekler.

Mezarının soğuk taşını öpüyorum.

Yine de,Benim kalbim kadar soğuk değil.

Papatyaları usulca bırakıyorum toprağına.

Sanki saçlarını okşar gibi.

İncitmekten korkarak.

Bak.

Yine geldim can özüm.

Toprağın altındaki kalbinle dertleşiyorum.

Sana dünyayı anlatıyorum.

Hâlâ dönüyor, diyorum.

Ne acı.

İnsanlar gülüyor.

Kuşlar uçuyor.

Ama sen yoksun.

Ve ben,Bu yalan dünyanın yaşayan şahidiyim.

Kuru bir yaprak gibiRüzgârın önünde savruluyor günlerim.

Her akşam,Cebimde seninle vedalaşamadığım cümleler birikiyor.

Beni yaşıyor sanıyorlar yarim.

Oysa ben,Sadece senin toprağa emanet ettiğinO adamın gölgesiyim.

Bekle beni.

Papatyaların kökleri kalbime ulaşana dek.

Göğsümdeki bu sağır dünya,Bana nefes diye ölümü üfleyecek.

Bekle beni yarim.

Papatyaların kökleri kalbime ulaşana dek.