Toprağın asaleti Şiiri - Eylül Çiçeği

Toprağın ve asaletin.

Seni anlatsam; bir nehir derdim, sessiz akan ama yatağını kimseye vermeyen,
Sığ sularda yüzmeyi bilmeyen, derinliğini fırtınalardan alan.
Kırıldığı yerden çiçek açan o inatçı topraksın sen,
Her darbede biraz daha dikleşen, biraz daha kalkan.
​Gözlerinde hem bir annenin o şefkatli yuvayı kuran kokusu var,
Hem de o vahşi dağların, teslim olmayan, hür rüzgarı.
Sen ki; avucundaki bereketi hüzün deryasında bile kaybetmeyen,
Emeğini, sadakatini baş tacı eden bir ömrün vakarısın.
​Seni anlatsam; bir sükut derdim, dünyayı susturan cinsten,
Kendi fırtınasını kendi içinde şifalandıran o sabır.
Varsın buz tutsun rüyalar, varsın üşütsün o sahte gölgeler,
Sen adım attıkça o mağrur toprağın altından bahar fışkırır.
​Eğilmeyen başın, kirletilmeyen o temiz vicdanınla,
Sen fırtınanın ortasında bile kendi yolunu çizen pusulasın.
Çiğdem’sin sen; kışın ayazında açan, güneşe meydan okuyan,
Kendi küllerinden her sabah yeniden ve daha güçlü doğansın.