Susarak kaybettik Şiiri - Gece Gözlü

​Bazen en yüksek çığlık,
Dile gelmemiş o tek kelimedir.
Her şeyden önce sustun varsayalım;
Dilinde düğümlenen o son cümle,
Hiç doğmadan gömülsün kalbine.
Gözlerin uzaklara dalarken,
İsmim yankısız bir boşluk gibi
İçinde hapsolsun.
​Bir uçurum kenarında rüzgârı dinlercesine,
Düştüğünü bile kabul etmeden
Sırtını döndün uçsuz boşluğa.
Sessizliği, korkularına siper ettin;
Oysa en sağır edici gürültü,
Hep o yarım kalan cümlelerden yükselir.
​Vazgeçtin sayalım...
Yarım bırakılmış tozlu yolları,
Adımlanmamış ıssız şehirleri,
Ve hiç açılmamış kapıların paslı anahtarlarını,
Kalbimin vestiyerine birer yük gibi astın.
Bir hırka gibi çıkardın üstünden varlığımı;
Oysa ben ruhunun kıvrımlarına işlenmiştim.
​Şimdi ben de susuyorum...
Ama benim susuşum bir boyun eğme değil,
Bir yangının küle dönmeden evvel
İçten içe, derinden yanmasıdır.
Kendi feryadımla,
Senin o zırhlı sessizliğini yaralıyorum.
​Ne bir veda borcumuz kaldı artık,
Ne de anlatılacak masalsı bir yalan.
Masallar mutlu sonlara muhtaçtır;
Biz ise çıplak, soğuk ve merhametsiz
Gerçeği seçtik.
​Anladım ki; sadece cesaretmiş eksik olan.
Eşiği geçecek bir adım,
"Gitme" diyebilecek tek bir nefesmiş...