Susarak Biten Hikaye Şiiri - Caner Özkan

Gece, şehrin omzuna
sessizce çökmüş.
Sokak lambası titriyordu;
sanki o da kararsızdı
kalıp kalmamaya.

Bir pencereden sızan loş ışıkta
yarım kalmış bir hayat duruyor.
Perdeler bile kıpırdamıyor,
duvarlar dahi susuyordu;
sanki herkes
kendi içine kapanmış bir kapıydı.

Birisi radyonun sesini kıstı.
Şarkı bitmişti ama
içindeki o cümle
hâlâ dönüp duruyordu zihininde:
“Bazı insanlar gitmez…
sadece susar.”

O gece kimse kimseye mesaj atmadı.
Ama herkes bir mesaj bekledi.
Belki bir özür,
belki bir “iyi misin?”
belki de sadece
hatırlanmak.

Saat ilerledikçe
umut azaldı.
Şehir uyudu,
sokaklar karanlığın kucağında
birer birer sustu.
Uyumayan tek şey
kalpteki o tanıdık sızıydı.

İnsan bazen
bir şehri değil,
bir sesi özler en çok.
“Herkes gider…”
diye fısıldadı gece.
“Ama bazı izler
sabaha dek kalır.”

Saat üçü geçtiğinde
duvarlar daha inceydi sanki.
En küçük hatıra bile, içeri sızacak
Küçücük bir çatlak buluyordu.

İnsan en çok geceleri
kendine yakalanırmış.
Kaçacak yeri kalmayınca geçmişin,
Gelip kalbin kapısını çalarmış.

Ve sabahın ilk mavisi
vurduğunda cama,
hiçbir şey değişmemişti aslında.
Yine aynı şehir,
Yine aynı sokak,
Yine aynı eksik cümleler…

Ama insan anlıyor o an:
Bazı hikâyeler bitmez.
Sadece susar.
Bir kalbin içinde
yıllarca yankılanmak için.

Gecenin içine bırakır bazen,
İnsan kendini,
Toplayamaz dağılan düşüncelerini;
bir isim takılır diline
ve bir ömür susar.

Ve bazı geceler vardır
insanı sabaha değil,
kendine uyandırır.

Çünkü en derin yalnızlık
kimsenin gelmemesi değil;
bir zamanlar gelen birinin,
artık hiç dönmeyeceğini bilmektir.

Tozlu Raflar