Susarak Yandım Şiiri - Mahir Başpınar

Sustukça içimde fırtına koptu,
Kimseler duymadı, ben kandım dostum.
El bir yana düştü, ben diğer yana,
Herkes güldü geçti, ben yandım dostum.

Sözleri bal idi, özü yalanmış,
Aşk ile baktığı gözü yalanmış,
Bastığı yerdeki izi yalanmış,
Yüzüme gülünce dost sandım dostum.

Geceler uzadı, sabaha çoktu
İçimdeki yangın sinemde oktu,
Susuz sahralarda çarem de yoktu,
Gözyaşlarım ile yıkandım dostum.

Düşler yarım kaldı, hayaller soldu,
Maziyi andıkça gözlerim doldu,
İçimde bir şeyler koptu, kayboldu,
Onu herkesler den kıskandım dostum.

Ne mecalim kaldı, ne gözde ferim,
Huzuru çok gördü bana kaderim,
Mahir’im yine de sabır ederim,
Boynumu bükmekten usandım dostum.

Mahir Başpınar