Sus be gönlüm...
Hayat acımaz insana zaten
Sevdiğin tattırır en büyük acıları
Yaralı olsan ne yazar
Yaralarına tuz döküldüğünle kalırsın...
Sus be gönlüm
Kahpe olmuş yürekler.
Çürümüş o sahte gülüşler.
Hatırladığın o anılar.
Aslında sana düzenlenmiş yalanlar...
Sus be gönlüm...
Kalbin dursa ne olur.
Zaten hastaydı, olur adın.
Arkanda kalır çektiğin kahrın.
Mezarına uğramaz uğruna yandığın...
Sus be gönlüm...
Bitmez sandığın acılar biter.
Soldu sandığın çiçekler açar.
Hayat bir yerden sana da gülümser...
Sus be gönlüm...
Anlatma artık halini.
Kalbi olmayanlar bilmez mecalini.
Şeytandan tek farkları insanımsı halleri...
İnanma deccal aslında kalpleri...
Bırak yaradana yaslan arkana geri...
Seyreyle gittikleri mahşeri...
Güldürmeyecek onları aldıkları ahları,
Sona erecek yalancı mutluluk tahtları.
Bir gün onlarda hatırlayacak bu anları.
Seyreyle sende kalacak akılları...
Çok ağladın belki sabahları,
Boşuna dökmedin sen o yaşları...
Gördü Rabbin o hain hileleri...
Şimdi onları saracak dertleri...
Sus be gönlüm...
080720262131.hkndrhn
Kayıt Tarihi : 16.08.2026 04:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Sus Be Gönlüm”, sevdiği insandan gördüğü ihanetin ardından kendi kalbiyle konuşan bir insanın iç hesaplaşmasını anlatır. Şiirin başında kırgınlık, öfke ve çaresizlik hâkimdir. Yaşanan güzel anıların bile sonradan birer yalana dönüşmesi, kişinin yalnızca sevgisini değil, geçmişine olan güvenini de sarsar. Fakat şiir ilerledikçe acının içinden yeniden ayağa kalkma isteği doğar. İnsan artık derdini anlamayana anlatmaktan vazgeçer ve yaşadığı haksızlığın hesabını zamana ve yaradana bırakır. Sonunda “Sus be gönlüm” sözü yalnızca bir susturma değil; daha fazla incinmemek, sabretmek ve yeniden hayata tutunmak için verilen bir karar hâline gelir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!