Sonsuzluk Şarkısı Şiiri - Kasım Kobakçı

Göklere kaldırdı al bayrağı,
Bir rüzgâr esti de koptu ufuklardan.
Şahlandı yeniden vatanın toprağı,
Karanlık silindi, gün doğdu puslardan.

Denizleri yarıp gelen o cesur can,
Gözlerinde çaktı hürriyet ateşi.
Titredi dağ tepe, uyandı heyecan,
Gökyüzü kıskandı bu doğan güneşi.
*
Bulutlar selam durdu bu kızıl renge,
Umutlar yeşerdi kurumuş dallarda.
Bütün cihan şaştı kurulan bu denge,
Destanlar yazıldı aşılmaz yollarda.
*
Göklere kaldırdı al bayrağı,
Kopkoyu geceler aydınlığa yetti.
Gönülden inandı şehrin sokağı,
O zincir sesleri maziye göç etti.
*
Asırlar ötesinden seslenen destan,
Tek bir yürek olup çarptı göğüslerde.
Zafer türküleri okundu durmadan,
Tarihin yazdığı en coşkun bestede.
*
Dalgalar köpürüp kıyıya vurunca,
Bahar tomurcuğu patladı aniden.
O kızıl ihtişam ufku doldurunca,
Toprak nefes aldı, can buldu sahiden.
*
Zulmün paslı çarkı kırıldı nihayet,
Gülüp geçti yiğit, bükülmez bilekle.
Esaret denilen o eski hikâyet,
Savrulup da gitti rüzgarla, dilekle.
*
Omuz omuza verdi büyük bir sevda,
Tek bir ses yükseldi sonsuz mavilikte.
Hürriyet aşkıyla yanan bu yuvada,
Kırılmaz bir inanç doğdu, hep birlikte.
*
Göklere kaldırdı al bayrağı,
Bir daha inmemek üzere zirvede.
Yeşertti sevgiyle bozkırı, dağı,
Sonsuzluk şarkısı çalar kalplerde.