Sonsuzluk ve birgün Şiiri - Mehmet Akın ...

Hep yürürken unutuldu

ne çok yaş aldık arada.

Toplanan çiçekler

ve göğe bakıp andığımız

daha neler vardı inandık,

uzatalım diye bu anı.

Sabahlara sakladık

Her uyanışta

görünmez kıldık korkuları.

Susmayan ağustos böceği gibi

deniz çırpınışı bir tutkuyla

can kattık tendeki acıya.

Ve daha daha esip durdu fırtına

Yankılandı ormanın sesi

kuşlar kaçışta

yeniden kondular sonsuzluğa.