Sonsuzluk Şiiri - Kaan Akçay

Sonsuzluk beni ne kadar üzüyor.
Ne kadar koşarsan koş acılarını giderecek bir son gelmiyor.
Sonsuzluk diye birşey olsaydı,
Masallarda "mutlu son" diye bir ifade olmazdı.

Her açıdan çok üzücü geliyor.
Mesela bir köprü geçtiğini düşün, ancak sonuna geldiğinde arkanı dönüp ne güzel bir köprü geçtiğinin farkına vararsın.
Sonsuzluk olsaydı eğer, insan arkasını dönmeyip hep önüne bakardı ve geçtiği güzelliğin farkına varmazdı.
İnsan arkasını dönmeyip geçmişte yaptığı hatalar için Allah’dan hiç af dilemezdi..
Bu açıdan baktığımızda köprüler bile ne kadar sıkıcı geliyor.

Okul bittiğinde çocukların sevincini seyredin,
Bir işi bitirmek insanı ne kadar rahatlatıyor.
Şimdi bir matematikçiyi düşünün, bir sonuca ulaşmak için saymaya başlar.
Saydıkça sayar…
Ama hiç bir sonuca ulaşamaz ve hesabından asla tatmin olmaz.
Şimdi bir ilahiyatçı düşünün, Allah’ı anlamak için düşünmeye başlar.
Düşündükçe düşünür…
Ama hiç bir surete koyamaz Allah’ı ve imanından asla tatmin olmaz.

Belki de sonsuzluğun tek güzel bir yönü var oda şu ki,
Dünya da mezarlık diye bir yer olmazdı,
Yani ölüm olmasaydı eğer,
Sevdiklerimin gülüşü uzaklarda aranmazdı
Kardeşleri düşman edecek miras’da olmazdı.
Sana küsen biri olduysa belki de 3 asıra ihtiyaç duyup ondan sonra seni affedecekti,
Yani ölüm olmasaydı eğer.

Ama böyle düşündüğüm için bin pişmanım…
Bu dünyada hayata sabredip intihar etmek istiyenleri unuttuğum için.
Ölüm olmasaydı cennet diye bir yer olmazdı. Yada olurdu ama boş kalırdı.
Böyle düşündüğüm için bin pişmanım..

Ve öleceğim gün bir pasta mumuna üfleyip demek isterim ki,
Ey sonsuzluk, iyiki yoksun.