Sonsuzluk Şiiri - İrem Armagan

*****
Okyanus masmavi, engin ucu bucağı olmayan dünyanın bir ucu gibi sonsuzluk.
Balinalar nefes alıyor, kuyruk sallıyor.
Martılar kanat açıyor. İrem oltasını atıyor, okyanusun ortasında göğe bakıyor.

Ay hilal, bugün gördüm.
“Bunu bana Ahenk dedi.”
Ahenk dedi: “Hilali gördüm bu akşam.” dedi.

Hilali bir de başucumdaki Sirius yıldızı…
Tutmak istedim, o an kayıverdi ellerimin parmaklarımın ucundan.
O an bir boşluğa kapıldım.

Sandalım salına salına dalgaların ucunda.
Sandalım, martılar kanat açmış.
Başımda bana rota gösteriyorlar.

Karayı bulmak için yunuslara, yunuslara tutunuyorum.
Bu hayatta okyanusun ortasında kendimi yalnız hissediyorum.
Tanrıyla baş başa, Tanrının sofrasında hesap sormuyorum.

“Aman diliyorum, Aman diliyorum.”
Ama bir soru işareti var aklımda.
Dilim dönmüyor.

LAl olmuş tirim tirim titriyorum.
Kayığım batmak üzere.
Nefes alır mıyım diye, boğulur muyum diye bilmiyorum…

İrem Armağan