Sonbaharda kalan Şiiri - Şair Yazar Ali ...

SONBAHARDA KALAN

Seni kendime yaz eyledim,
Adını kalbimin en derinine,
Bir ömür silinmez sandığım yerime…
Ve ben,
Kendimi yine sonbaharda buldum.

İsmini haykırdım gök mavisine,
Sesim yankı oldu boşluğa,
Düştü yaprak gibi içime sessizlik—
Yine sonbaharda buldum kendimi.

Ben seni gönlüme “ahirim” diye ekerken,
Kök salır sandığım yerde,
Sen beni arafta beklettin;
Ne gidişin kesin,
Ne kalışın bana ait.

Bir tutam sevgin vardı avuçlarında,
Onu bile eksilterek bıraktın bana,
Sonbahar gibi…
Yavaş, sessiz, ama derinden.

Koşa koşa geldiğim tek liman sendin,
Sığınırım dediğim bütün fırtınalardan;
Ama alabora oldu gönül kayığım,
Ve ben—
Yolunu kaybetmiş bir kaptan gibi
Kendi içimde sürüklendim.

Gözlerim artık senden değil,
Hatıraların gölgesinden yoruldu;
Adını anmak bile ağır geliyor,
İçimde kırık bir mevsim gibi duruyorsun.

Sevda dediğin, yarım bırakılmamalı,
Bir kalp bu kadar sahipsiz kalmamalı;
Giden gider ama iz bırakır ya—
Sen, izini bile esirgedin benden.

Şimdi susuyorum…
Ne sitem var ne de dönüş beklerim,
Küllerimden doğmayı öğrendim ben;
Ve seni, en sonunda
Kendimden uğurladım sessizce.