Sonra Sen Geldin Şiiri - Şair Yazar Ali ...

Bir zamanlar adımı rüzgâr fısıldardı
Geçtiğim yerlerde taşlar susardı,
Gücümden değil
Yalnızlığımdan korkarlardı.
Ben bir kraldım,
Ama bunu kimseye söylemem gerekmezdi.

Tahtım vardı evet,
Altından değil,
Suskun gecelerden örülmüş.
Omuzlarımda bir ülkenin yükü değil
Bir insanın dayanmayı öğrenmiş kalbi vardı.
Her şeye göğüs gerdim,
Her kayba dimdik durdum,
Ve öğrendim:
Ayakta kalmak
Her zaman güçlü olmak demek değildir.

Gözlerim çok savaş gördü,
Çok vedaya şahit oldu.
Adını anmadığım dualar ettim
Kimseye sığınmamak için.
Çünkü eğilmek
Zayıflık sanılırdı,
Ve ben zayıf görünmeyi
Kendime yasaklamıştım.

Sonra sen geldin…
Ne borazanlar çaldı
Ne kapılar gürültüyle açıldı.
Bir krallık yıkılmadı,
Bir fetih yazılmadı tarihe.
Ama kalbimde
Asırlık bir yalnızlık
Sessizce sona erdi.

Sen geldiğinde anladım:
Bazı insanlar
Taht istemez,
Taç beklemez.
Onlar sadece
İçinde sakladığın gerçek seni
Ortaya çıkarır.

Bir kral sadece
Kraliçesinin önünde eğilirdi derler.
Ben eğildim.
Ama dizlerimden değil,
Yüreğimden.
Kılıcımı bıraktım,
Zırhımı çıkardım,
Ve ilk kez
Savunmasız kalmaktan korkmadım.

Her şeye göğüs geren yüreğim
Sevdanla başını eğdi.
Bu bir yenilgi değildi,
Bu bir seçimdi.
Çünkü seni sevmek
Bir tahtı korumaktan
Daha büyük bir sorumluluktu.

Geceler oldu
Adını içimden sayıklarken
Zaman durdu sandım.
Yıldızlar bile
Bir adım geri çekildi
Senin adın kadar parlamamak için.
Ben sustum,
Kalbim konuştu.

Bir gün yine gelsen kraliçem,
Saçlarına zaman değmiş olsa bile,
Ben seni ilk günkü gibi tanırım.
Çünkü bazı yüzler
Gözle değil,
Yüreğin hafızasıyla hatırlanır.

Yine başımı eğerim.
Bu kez gururla.
Çünkü bilirim artık:
Eğilmek
Kaybetmek değildir,
Sevdiğini yükseltmektir.

Başımın tacı yaparım seni
Bir unvan gibi değil,
Bir dua gibi.
Adını kalbimin en yüksek yerine yazarım
Ki düşmesin,
Ki unutulmasın.

Sevdan yüreğime emanet.
Bu emanet
Zamanla eskimez,
Yalnızlıkla çürümez.
Ben yaşlandıkça
O genç kalır,
Ben sustukça
O konuşur.

Eğer bir gün
Bu kral yorulursa,
Tahtı terk ederse,
Adı unutulursa bile
Bil ki
Sana eğilen baş
Toprağa değil
Aşka eğilmiştir.

Ve tarih sorarsa
“Bu kralı kim yıktı?” diye,
Cevap tek kelime olur:
Kimse.
O,
Sevdiği kadının önünde
Kendi isteğiyle eğildi.