Son İlmek Şiiri - Ali Fırat Dicle

SON İLMEK

Terzinin teyelleyip yarım bıraktığı
Bir ceket gibiydi gece.
Bir kolu meydanlarda,
Öteki karakol duvarlarında.

Zamanın sırt verdiği sokak
Küsmüş bir çeşme
Seslerine yasak bulaşmış hikayeler
Kimi sürgüne gönderilmiş bir türkünün izini
Kimi, bir meydanda yarım kalmış
O son cümlenin peşinden....

Ceplerinde açılmamış mahkeme kâğıtları,
Sararmış mektuplar,
Adresine ulaşamamış selamlar
Gözlerinde uzak sınırların buğusu,
Nefeslerinde eski baskınların külü.

Biri ekmek kuyruğunda,
Biri cezaevi kapısında,
Biri haber bülteninin alt yazısında.
Bir gaz bulutu çekilir gibi sokaklardan
Kimliğim onların ardından üşüdü.

Işıkları söndürdüm.
Geceyi içime giydim.
Eski düşlerim üstüme yorgan.
Dipte tortulanmış sessizlik,
Sökülmeyen son ilmek,
Kopmayan son bağ...
Gazetelere kısa düşmüş,
Tarihe eksik yazılmış bir enkaz.

Üşür geceleri en çok,
Susturulmuş sesler.
Adı değiştirilen şehirler,
Boşaltılan meydanlar,
Yarım bırakılmış sevdalar
Haritası çizilmemiş bir gurbet...

12.08.2026

12.08.2026