65- Son Şans Şiiri - Ali Fırat Dicle

65-SON ŞANS

İnsan da ömrünü bir istasyon bankında geçiriyor sanki…
Eline hiç gelmeyen bir trenin bileti,
Cebinde buruşturulmuş “bekler.
Ben hep geç kalan bir mevsimdim.
Takvimlere düşmeyen,
Adı anılınca odanın ısısını değiştiren o garip ay.

İnsanlar hayatlarına yetişirken
Ben eşiklerde oturdum.
Kapılar kapandı, şehirler eskidi,
Deniz kıyılarında pas tutmuş banklar gibi
Aynı düşünceye baktım saatler boyunca.

Yağmurda ıslandım,
Karda nefesimle ellerimi ısıttım
Sisle konuştum.
Kayalara senin adını vermedim
Ama her taş biraz sana benzedi.

Bekledim seni amansız.
Öyle ki zaman bile yoruldu benden.
Duvar saatleri geceleri iç çekti.
Perdeler rüzgârla değil, Adını anınca kıpırdadı.
Bir insan nasıl hem liman Hem fırtına olur,
Sende öğrendim.
Aynalarda seni gördüm uzun süre.
Ben sandım. Değilmişim.

Şehirlerin ışıkları söndü,
Bir çocuk büyüdü bir yerlerde,
Bir annenin saçına ansızın beyaz düştü,
Keşke hazır olsaydım.
Bir adım daha cesur, Daha az korkak.

Senin omzuna düşen akşam ışığını
Ben taşımalıydım içimde.
Hayat, En çok da çekinenlerin avuçlarında kırılıyor.
Yine de soruyorum sessizce,
Kül olmuş yıldızların altında... Yok, mu hiç şansım?
Bir ihtimal kadar küçük, Ama bir ömür kadar yakan
O son şans.

28.05.2023