Son Şans Şiiri - Ali Fırat Dicle

SON ŞANS

Hep geç kalan mevsimim.
Takvimlere düşmeyen,
Adı anılınca odanın ısısını
Değiştiren o garip ay.

Oturdum eşiklerinde.
Kapılar kapandı yüzüme,
Şehirler eskidi,
Paslı banklarda
Daldım saatlere.

Yağmurda ıslandım,
Nefesimle ellerimi ısıttım karda
Sisle konuştum.
Kayalara adını verdim
Her taş biraz sana benzedi.

Bekledim seni amansız.
Zaman bile yoruldu benden.
Duvar saatleri geceleri iç çekti.
Perdeler rüzgârla
Adını anınca kıpırdadı.
Hem liman oldum
Hem fırtına,
Aynalarda gördüm uzun süre.
Ben sandım.
Değilmişim.

Şehirlerin ışıkları söndü,
Bir çocuk büyüdü bir yerlerde,
Bir annenin saçına ansızın beyaz düştü,
Keşke hazır olsaydım.
Bir adım daha cesur,
Daha az korkak.

Omzuna düşen akşam ışığını
Ben taşımalıydım içimde.
Hayat avuçlarında kırılıyor.
Yine de soruyorum sessizce,
Kül olmuş yıldızların altında...
Yok, mu hiç şansım?
Bir ihtimal kadar küçük,
Bir ömür kadar yakan
O son şans.

28.05.2023