Son İfade Şiiri - Ali Fırat Dicle

SON İFADE

Hükmü çoktan verilmiş
Kelimeler taşıyorum dilimde.
Evlerin içinde rutubetli yenilgiler
Kimi yalanına sarılıp uyuyor geceleri,
kimi ihanetin açtığı yarada
sevmenin anlamını arıyor hâlâ.

Meydanlarda demir bariyerler
Bir yanda sloganların köpüren öfkesi,
öte yanda kimliksiz
Bırakılmış bir suskunluk.
Göğe salınan her kuş
Sınır kapısından geçen
Her mülteci gibi ürkek.

Sorgu odalarının karanlığında
Çalışır saatler
İfadesi alınan bir tanık
Ter içinde
Günlerin sırtında
Cop izleri bırakıyor dakikalar
Unutulması emredilen bütün acılar
Takvimlere emanet

Bir sözcük korkudan
Vazgeçiyordu sesinden,
Bir gazete kendi manşetine yabancı
Bir şiir çekip gidiyordu
şairinin kanayan damarlarından.

Sonra sen...
Birden bire sen
Giriyordun karanlığın içine.
Gülüşün değince yüzüme
Kanıyordu tenimdeki bütün dikenler
Gözlerin düşüyordu içime
Ele geçirilmemiş şehrin son sokağı,
Yasaklanamamış bir türkü,
Akşamın en yorgun saatinde
Yeniden insan olduğunu hatırlatan.

Seni,
Bütün yenilgilerin karşısına dikilmiş
Son ifade gibi taşıyorum içimde.
Geri çekilmeyen son cümle,
İşkence altında bile susmayan son tanık,
Karanlığa teslim olmayan son ateş...

Sana ulaşma isteğim,
Bombalanmış bütün yanlarımdan,
Enkaz altında kalmış umutlarımdan
İnatla filiz veriyor direnişim.
Bir gün adını söyleyecek diye
bekliyor hâlâ
Susturulamayan bütün diller.