Sırr-ı Teslimiyet Şiiri - Gecenin Efendisi

Sakın felek vurdu deyipte harlanıp ateş olma,
Gönül sabreyleyince can huzura erer bahar olur.
Dünyayı içi boş bir saray sanıpta boşuna gururlanma fani,
Gözünü kapatırsın ecel gelince , koca cihan sana dar olur.

En güzel kul odur ki menzilini haktan yana seçe,
Yol odur ki her virajı aşktan zikrullahtan geçe.
Ecel şerbetini her can en güzel şekilde içe,
Amelsiz yürüyen her can bu yolda ziyan olur.

En iyi dost odur ki dert yükünü bile senle böle,
Gözyaşını silip de , siper ola gözünden akan her sele.
İnanma geniş günde alkış tutan o cümle aleme,
Güvenme ey can, seni vuran ilk onlar olur.

Atasın o kibir hırkasını üzerinden,
Toprak ol ki her gönülde en güzel taht kurasın.
Malı mülkü bırak dünya da kalsın ki, hakka can sunasın,
Nefsine uyanın sonu hep hüsran olur.

Zaman bir devrandır, durmadan döner aldanma,
Ömür kandilinin ışığı birgün söner elbet.
En yüksekten uçanlar bile birgün toprağa iner de,
İşte o zaman suskunluğa mahkûm olur tüm bedenler.

Hayır işle ki yeryüzündeki her cana, günahın silinsin,
Gönül sarayında her daim adın bilinsin.
Ecel dediğin sinsi bir ok,ansızın saplanır kalbe
Vaden dolunca emaneti gerçek sahibine verirsin.

Musalla taşına getirilince bedenin ve amellerin,
O anda ne makamın kalır ne dünyalık değerlerin.
Tükenir fani dünyada güvendiğin tüm temellerin,
Son sayfaya gelince mühürlenir o upuzun amel defterin.

Aşk ile yanan sineye, dünya sarayı dardır,
Gaflet uykusundan uyan ey kalbim, nura kavuşan bir tek Habibullahtır.
Fani varlığın sonu toprak, baki kalan yalnızca Allah’tır,
Kul ufkunu Hakka dönerse, ecel ona en güzel vuslat tır.